Yalnız değilsin, Harriet
Bir tren yolculuğu, çocukluktan taşınan bir yara ve aynı istasyonda kapanan bir hayat… Malma İstasyonu, sevginin eksikliği ve aidiyet duygusunun kırılganlığı üzerine derin bir roman. Aile içinde söylenmeyenler, gösterilmeyen sevgi ve yarım kalan bağlar, bir sonraki kuşağa görünmez bir kader gibi aktarılıyor.
Harriet, istenmeyen bir çocuk olarak büyüyor; annesi ve kardeşiyle bağları kopmuş, babasıyla büyüyen bir kız çocuğu. Kardeşini çok seviyor ama aynı zamanda içi kıskançlık ve öfkeyle dolu. Hikâyeyi Harriet’in gözünden okuyoruz ama bence kardeşi de ona karşı benzer duygular besliyor. Babası için söylediği “o senin gerçek baban değil” cümlesi, kardeşin babayla kuramadığı bağı ve Harriet üzerinden çıkardığı öfkeyi gösteriyor. Buna karşılık Harriet de kardeşinin meme ucunu koparıyor. “Meme ucu” detayının da anneyle olan bağı simgelediğini düşünüyorum. Harriet’in tepkisini de kardeşinin annesiyle olan bağını zedeleme ve karşılıklı eksikliklerinin intikamını alma isteği gibi hissettim.
Romandaki baba figürlerinin sessizliği de dikkat çekici. Babalar tamamen sevgisiz değil ama neredeyse sevgilerini göstermek konusunda dilsizler. Zaten kız çocukları anneden yana yaralıyken babaların bu tavrı inanılmaz sinirimi bozdu. Bence bu durum romandaki kırılmaların temelini oluşturuluyor. Sevgi ifade edilmediğinde çocukların dünyasındaki o boşluk daha da büyüdü.
Ve Yana… annesiz büyüyen bir çocuk olarak o da bu kırık hikâyenin mirasını taşıyor. Ama onun yolculuğu annesini anlamaya çalışan, geçmişin karanlığına bakabilen bir arayış. Harriet’in hayatını kapatan o tren hattı, Yana için bir yüzleşme ve anlamlandırma yoluna dönüşüyor. Roman böylece başladığı yere geri dönüyor: Aynı istasyon, aynı hat… Ama bu kez geçmişin yükünü körü körüne taşımak yerine onu anlamaya çalışan bir adım var. Ve romanın sonunda Yana’nın hikâyesi tek bir cümleye dönüşüyor: Yalnız değilsin, Harriet.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.