Bazen insan kalabalıkların içinde yürür ama içinden geçen duygu hep aynıdır: yalnızlık. İşte Peyami Safa’nın Yalnızız romanını okurken tam da bunu hissettim. Bu kitap sadece bir hikâye anlatmıyor; insanın kendi içinde yaşadığı karmaşayı, arayışı ve yalnızlığı yüzümüze tutuyor.İnsan aslında en çok kendisiyle konuşamadığında yalnız kalıyor. Peyami Safa karakterlerin iç dünyasını öyle derin anlatıyor ki, bazen sanki onların değil de kendi iç sesimi okuyormuşum gibi hissettim. Her insanın içinde bir çatışma var; akıl ile kalp, dünya ile mana, görünen ile hakikat arasında gidip gelen bir mücadele. Romanda ,insanın sadece dış dünyada değil kendi ruhunda da kaybolabileceği düşüncesi oldu. Günlük hayatın koşuşturması içinde çoğu zaman kendimizi unuttuğumuzu fark ettim. Belki de bu yüzden kitabın adı “Yalnızız”. Çünkü insan bazen en çok kendi iç dünyasında yalnız kalıyor.
Peyami Safa bu romanda sadece bir toplum eleştirisi yapmıyor; aynı zamanda insanın ruhuna dair çok ince sorular soruyor. Modernleşen bir dünyada insan neyi kaybediyor? Ruhumuz gerçekten doyuyor mu, yoksa sadece kalabalıklarla kendimizi mi oyalıyoruz?Bazen bir cümleye denk geliyorsunuz ve o cümle sizi uzun uzun düşündürüyor. Sanki yazar size sessizce “kendini unutma” diyor.İnsan dünyada birçok şeyle meşgul olabilir ama en büyük yolculuk yine kendi içine yaptığı yolculuktur. Ve galiba insan, kendini gerçekten tanımadıkça biraz yalnız kalmaya mahkûm.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.