Merhabalar bu türde bir kitap ilk kez okudum. Kitabın konusu bir evladın babasının ölüm sürecini anlatan bir defter gibi.. İlk sayfasındaki cümle “Babam bahçıvandı şimdi bir bahçe” cümlesi insanı derinden etkiliyor. Yazarın yaşadığı çaresizlik, babasının yokluğunu, yalnızlık hissini okudukça hüzne kapılıyor insan ölümü derinden anlayıp empati yapıyorsun hemen. Ölüm,herkesi korkutan insanı bu konudan uzak tutan bir durumken hakikatin hatta sonun o olduğunu bilsek de üzülüyoruz korkuyoruz. Kimseye konduramıyor hatta aklımıza bile getirmek istemiyoruz. Kitapta bir evladın babasının kaybını,bu güne kadar babasıyla yaşadığı anıları ve hastalık sürecini anlatıyor. Babası hep ona “korkacak bir şey yok” derken oğlu hep üzüldü korktu hangi evlat korkmaz ki…
Bazı cümleler ölümün ne kadar acı olduğunu hissettiriyor hele ki yakınınızı kaybetmişseniz çok daha derinden hissedilecektir. Ölümün çaresizlik olduğunu ve insanın gittiğinde geriye emeği,fotoğrafları,kıyafetleri hatta her şeyi kalıyor,özetle o kalanlarla ölüm kendisinden çok geride bıraktıklarını etkiliyor. Belki de ölümsüzlük dediğimiz şey geride bıraktıklarımız.
Şu cümle bu kitabı özetliyor bence ya da ölümü; “Bahçe,bahçıvanı olmadan da coşmaya devam edecek.”
Allahım kaybettiklerimize rahmet eylesin,sevdiklerimizi bizden ayırmasın. Keyifli okumalar dilerim..
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.