Bazı hikâyeler okunmaz, hissedilir…
Bu Hikâye Tutar Canan tam da böyle bir kitap.
Sibel Oğuz, büyük olayların gürültüsüne değil; hayatın içindeki küçük ama derin anlara kulak veriyor. Bir çocuğun söyleyemediği bir kelime, bir babanın sessizliği, bir kadının içinde büyüyen kırgınlık ya da yaralı bir martının kanadında taşınan özgürlük arzusu… Her öykü, görünmez bir yerden kalbe dokunuyor.
Kitap boyunca hissedilen şey, yalnızca bir anlatı değil; insan ruhunun kırılganlığına yapılan ince bir yolculuk. Sibel Oğuz’un dili sade ve şiirsel. Ama cümlelerin etkisi uzun süre kalıyor. Bazı satırlar insanın içine işliyor, bazılarıysa okuru durdurup düşündürüyor.
Her öyküde insanın içiyle dışı arasında kalan o görünmez çizgiye dokunuluyor. Söylenemeyen sözler, ertelenmiş duygular, bastırılmış pişmanlıklar… Sanki her sayfa bir kalbin kırılma anını fısıldıyor.
Her öykü üç noktayla bitiyor… Hayatın içinden geçen ama çoğu zaman fark etmediğimiz duyguları yakalıyor. Ve bu yüzden kitap bittiğinde hikâyeler yalnızca sayfalarda kalmıyor; okurun içinde yaşamaya devam ediyor.
Kitabı kapattığımda aklımda tek bir soru kaldı:
İnsanı gerçekten değiştiren şey yaşadıkları mı, yoksa içinde sakladıkları mı?
Peki sizce insanı gerçekten değiştiren şey nedir? Yaşadıkları mı, yoksa içinde sakladıkları mı?
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.