Spoiler vermemek amacıyla kitaptan fazla bahsetmeden en çok beğendiğim birkaç noktadan bahsedip kapatmak istiyorum.
Bazı incelemelerde "sıkıcı" olarak nitelendirildiğini gördüm fakat bu insanların bir kitaptan beklentilerine ve onu nasıl okuduklarına ve anladıklarına göre değişir. Bir kitaba başlandığında hangi dönemi anlattığına, kitapta geçen yer ve mekanlara, ilave olarak barındırdığı kültürel ögelere, farklı yazar veya kitaplara atıflara özel olarak önem verip araştırarak kitabı okumak gerekir.
Bu kitap cehaletin ölüme sürüklediği küçük bir kızın hikayesinden çok daha derin aslında. Karşımızda okuduğumuzda içimizi burkan ve çaresiz hissettiren pek çok olay yaşanıyor elbette fakat bu hikayeyle birlikte karakterlerin derinlikleri ve yazarın hayatın pekçok alanına yönelik yorumları birleşiyor ve ortaya Gabriel Garcí Márquez'in çok sevdiğim kendine has tarzı ortaya çıkıveriyor. 1700lü yılların Kolombiyasında insanların yaşamlarını oldukça iyi bir şekilde gözler önüne sürüyor bence. O dönemki sömürgeciliğin de izleri çokça var haliyle.
Kitapta güzel işlenmiş bir karakter de bence Marki. Kızına olan sevgisi çok büyük olsa da bu sevgisini ona göstermekte ve onu korumakta hiç de başarılı olamıyor. Aslında içten içe iyi ama bir o kadar da duygusal olarak boşlukta bir karakter. Kitaptaki zaman zaman inancını ve Tanrı'yı sorguladığı yerler ayrıca hoşuma gitti. -..."İnancını kaybettiğinden beri ilk kez dua etme ihtiyacı duyuyordu. Kendisini terk etmiş olan Tanrı'yı geri kazanmak için tüm gücünü harcayarak dua odasına gitti, ama yararı yoktu: İnançsızlık, inançtan daha dayanıklıydı çünkü duygularla besleniyordu."... Ayrıca kitabın bir bölümünde geçen "Artık inanmaz olmanın, daha önce inancın bulunduğu yerde silinmez bir yara izi bıraktığını düşünmüştü hep." cümlesi de sadece Tanrı inancına bağlı kalmayarak düşünmeye çok açık.
Son olarak da kitabın sonunda kendimi boşluğa düşmüş gibi hissettim ve bir süre etkisinden çıkamadığım bir kitap oldu. Okumaya değer.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.