Öykü yazma konusunda özgün özellikle 50 kuşağı için öncü de olsa Vüs’at Bener’in bu kitabı çok sarmadı beni. Betimleme duygu tasvirleri neredeyse hiç yok daha çok diyalog temelli öyküler. Kurgu ve gerçeklik iç içe geçiyor kurgunun da gerçekliğin de sınırları belli değil. Seveni sever elbette modern dönemin kült yazarlarından sayılır. Ben ise maalesef çok sevemedim.
“Dizime bir çekirge sıçradı. Çok kalabalık değiliz. Bu korku yeni girdi içine… Solucanı ortasından bölersin, iki parça kendi yoluna gider. Kişi Zeus’tan güçlü ama solucandan zayıf. Tek kalmaya yargılı. Mezarlara bile teker teker giriliyor…”