Dikkat spoiler içerir! :)
"Kimseyi sevmeden yaşanır mı?" Eğer bu soruya cevabınız "evet" ise, henüz Momo ve Madame Rosa ile tanışmamışsınız demektir.
Émile Ajar’ın (Romain Gary) edebiyat tarihine kazıdığı sarsıcı şaheseri Onca Yoksulluk Varken, bizi Paris’in o ışıltılı vitrinlerinden çekip alıyor; toplumun halı altına süpürdüğü, görmezden geldiği arka sokaklara, Belleville mahallesine fırlatıyor. Hayat kadınlarının çocuklarına merdiven altlarında bakan, Auschwitz’in karanlık izlerini ruhunda taşıyan yaşlı Madame Rosa ve onun büyüttüğü küçük Arap çocuğu Momo’nun dünyasına misafir oluyoruz.
Bu kitapta sadece yoksulluğun, rutubet kokan merdiven boşluklarının ve çaresizliğin hikayesi yok. Bu kitapta, teneke bir şemsiyeye "Arthur" adını verip ona ruh üfleyecek kadar sevgiye aç bir çocuğun, sokak ortasındaki sessiz çığlığı var.
Yazar bize öylesine tokat gibi bir gerçeklik sunuyor ki; okurken burnunuza o mahallenin kokusu geliyor, ötekileştirilenlerin o ağır çaresizliği boğazınızı düğümlüyor. Fakat o tekinsiz sanılan hayatların içinden öyle bir insanlık, öyle saf bir şefkat çıkıyor ki sarsılıyorsunuz.
Dünyanın bütün çirkinliğine ve acımasızlığına inat, bir çocuğun o devasa, sınır tanımaz sevgisini okuyacağınız bu romanı bitirdiğinizde, dudaklarınızdan tek bir cümle dökülecek:
"Sevmek gerek."
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.