Nicole Strüber | Sosyal Beynimiz
Biz sandığımız kadar “tek başına çalışan” canlılar değiliz. Beynimiz diğer insanlarla ilişki kurmak için şekillenmiş. Yani yalnız kalmak bazen iyi hissettirse de uzun vadede beynimizin doğal hali aslında bağ kurmak.
Sosyal Beynimiz tam olarak bunu anlatıyor. İnsan beyninin en başından beri diğer insanlarla ilişki kuracak şekilde geliştiğini, yani bir nevi “birlikte yaşamak üzere programlandığını” söylüyor.
Yazar bunu anlatırken insan ilişkilerinin beynimizde nasıl karşılık bulduğunu da açıklıyor. Birine güvendiğimizde, birine sarıldığımızda ya da gerçekten anlaşılmış hissettiğimizde bedenimizde neler değişiyor? Kalp ritmi, stres, hormonlar… Hepsi aslında o sosyal temasın bir parçası. Yani “iyi hissetmek” dediğimiz şey sadece duygusal bir durum değil, aynı zamanda biyolojik bir süreç.
İnsanların birbirine bu kadar ihtiyaç duyan bir beyni varsa… neden bu kadar çok insan kendini yalnız hissediyor?
Gerçekten bağlantı kurmak mı zorlaştı, yoksa biz mi birbirimize yaklaşmaktan çekiniyoruz?
Bağ kurma isteği ile incinme korkusu arasındaki o ince çizgi. İnsan yakın olmak istiyor ama aynı zamanda zarar görmekten korkuyor. Bu yüzden bazen en çok ihtiyaç duyduğumuz şeyi kendimizden uzaklaştırabiliyoruz. Bunu okuyunca ister istemez kendi hayatımı düşündüm. Kaç kere “boşver” deyip geri çekildim acaba?
Kitap boyunca hoşuma giden şey, konunun sadece bilimsel bir açıklama olarak kalmamasıydı. Okurken sürekli günlük hayattaki küçük anlar aklıma geldi. Mesela bazı insanların yanında neden daha rahat hissederiz? Neden bazı sohbetler gerçekten insana iyi gelir? Ve neden bazen sadece biri “seni anlıyorum” dediğinde bile içimiz hafifler?
Belki de cevap çok basit: Çünkü beynimiz buna göre çalışıyor.
Gerçekten iyi hissettiğiniz anları düşünün… Onların kaç tanesinde başka biri vardı?
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.