Sema Soykan’dan okuduğum ilk kitaptı Keşke. Aynı zamanda köy edebiyatı / köy enstitüsü temalı okuduğum ikinci roman oldu. Bu türdeki eserlerin bana her seferinde hissettirdiği o güçlü atmosferi bu kitapta da fazlasıyla yaşadım. O yılların zorluklarını, insanların hayata tutunma biçimlerini ve köy yaşamının gerçekliğini anlamak açısından oldukça etkileyici bir kitaptı.
Sema Soykan’ın anlatımı sade ama bir o kadar da derindi. Okurken birçok yerde durup düşündüm ve gerçekten çok fazla alıntı yaptım. Bazı cümleler vardı ki insanın içine işliyor ve uzun süre aklından çıkmıyor. Bu yüzden Sema Soykan’dan okuduğum ilk kitap olsa da kesinlikle son olmayacağını biliyorum.
Kitap, insanın hayatındaki seçimlerin ne kadar büyük sonuçlar doğurabileceğini gösteren bir hikâye anlatıyor. İnsan bazen bir karar verir ve o karar bütün hayatını değiştirir. İşte tam da bu noktada insanın diline yerleşen o kelime ortaya çıkar: keşke…
Unutmamak gerekir ki her seçiş aslında bir vazgeçiştir. Hayatımızdaki her karar başka bir ihtimalden uzaklaşmak demektir.
Ve yine unutmayalım ki “keşke”nin dini, mezhebi ya da siyasi görüşü yoktur.
Keşke; özlemin de pişmanlığın da ifadesidir.
Acı çekenlerin, hatalarını fark edenlerin ortak kelimesidir.
Yanlış kararların insana çektirdiği sancıdır.
Kalbin kırık isyanıdır.
Elden gidenlere, yitirilenlere yakılan bir ağıttır.
Ama belki de en acısı şudur:
Bir kez dilimize yerleşti mi, peşini kolay kolay bırakmayan bir kelimedir keşke.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.