Emma’yı tek bir kelimeyle anlatacak olsam, “sabır” derim. Kitabı okurken sürekli kendi kendime “Yak şu gemilere artık, Emma!” diye söylendim. Aynı hastaneyi paylaştıklarını sanarken, sayarak mı yerleştirdiler bilinmez, hepsi birbirinden farklı pislik çıktı ve hâlâ sinirimi kontrol etmekte zorlanıyorum.
Louren, Joseph, Antony… Sürekli farklı konularda iş yeri mobbingine şahit oluyoruz. Ta ki kızımız Emma bir yolculuğa çıkana kadar; Paris’e gidiyor, Julia sayesinde Adrian’la buluşuyor ve işte o an ben derin bir nefes alıyorum.
Bir ricam var yazardan: Devamını da rezil et şu yalakaları, öyle rahatlayayım ben de! On
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.