Bu kitap incecik olmasına rağmen içimde garip bir hüzün bıraktı. Konusu ilk başta rahatsız edici gibi görünüyor ama aslında okudukça bunun bir şehvet hikâyesi değil, geç kalmış bir sevginin ve yalnız bir ömrün hikâyesi olduğunu anlıyorsunuz.
90 yaşına gelmiş bir adamın hayatını geriye dönüp sorgulaması, hiç sevmeden yaşamış olmanın boşluğunu fark etmesi beni düşündürdü. İnsan gerçekten bazı duyguları yaşamak için çok geç kalabilir mi diye kendi kendime sordum.
Kitapta olaydan çok duygu var. Gürültülü bir hikâye değil, daha çok iç konuşmalar, pişmanlıklar ve sessiz bir özlem var. Bu yüzden herkese hitap etmeyebilir ama ben böyle sakin, biraz tuhaf, biraz da hüzünlü hikâyeleri seviyorum.
Márquez’in dili her zamanki gibi akıcı ama bu kitap diğerlerine göre daha sade geldi bana. Okurken rahatsız olduğum yerler oldu, fakat belki de yazarın vermek istediği duygu da buydu: insanın kendi hayatıyla yüzleşmesi.
Kısacası, kısa ama bitince insanın içinde uzun süre kalan bir kitaptı.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.