𝐾𝑒𝑛𝑑𝑖𝑚 𝐼̇𝑐̧𝑖𝑛 𝑌𝑎𝑧ı𝑦𝑜𝑟𝑢𝑚..
Gündüzsefası için yüzlerce inceleme yazıldığını biliyorum. Bu yüzden bu yazıyı kitabı okumak isteyenler için değil, bana hissettirdiklerini unutmamak için yazıyorum.
Neredeyse bir yıl olacak kitap okumayı bırakalı. 2025 Nisan ayının sonunda, okulumun kütüphanesinden almıştım bu kitabı. Sarah Jio’yu oldum olası çok severim; neredeyse her kitabını bir solukta okumuşumdur. Ama Gündüzsefası öyle olmadı… Belki hazır değildim. Belki de bu hikâyeden kaçıyordum, bilmiyorum. Ama tam bir yıl sonra, az önce gözlerimden boynuma kadar süzülen yaşlarla kitabı bitirdiğimde hissettiğim tek şey, onun tam da şimdi bitmesi gerektiğiydi.
Aslında kitabı uzun süre hiç okumadım. Ama buna rağmen onu bir an bile başucumdan, çantamdan ayırmadım. Uzun bir yolculuğa çıksam bile yanımdaydı. Hayatımın beni değiştiren bir evresinde, bugün olduğum insanın başlangıcına borçlu olduğum o günlerde almıştım elime. Hatta kitabımla bir reklam filminde bile oynadım.
Şimdi ise hayatım bambaşka bir yerde. Eskiden olduğum insandan farklı bir hayatın içindeyim. Ve sanki kitapla birlikte başlayan o dönem, yeni hayatımın ilk evresinde kitabı bitirmemle tamamlandı.
Penny ile kurduğum ortak hayaller, yaşadıklarım ve onun da benim gibi tam 22 yaşında hayatının ikinci evresine geçmesi, geçmişini geride bırakması… Tüm bunlar bana o kadar derin duygular hissettirdi ki etkisinden birkaç gün mü, yoksa çok daha uzun bir süre mi çıkamam bilmiyorum.
Üniversitenin kütüphanesi bir yıldır arayıp kitabı teslim etmemi istiyordu. Ben ise her seferinde “tamam” diyerek geçiştiriyor, bitirmeden vermemeye kararlı kalıyordum.
Şimdi ise gönül rahatlığıyla teslim edebilirim.
Biliyorum, benden sonra da bu kitabı birçok insan alacak, okuyacak, onunla bağ kuracak ve Penny’nin hikâyesini gözleri dolarak bitirecek. Ama yine de içimde bir yerde biliyorum ki…
O kitap her zaman biraz benim kitabım olarak kalacak.
·
102 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
