Kitabın kapağını kapatalı ve rafıma koyalı iki gün oldu; ama içimin titremesi hala geçmedi.Neden bu zamana kadar bekledim ki okumak için?
İki şair hükümdarın kılıç ile yaptığı savaşın yanında söz ile yaptıkları savaş… Yavuz Sultan Selim’in şehzadelik döneminden başlayarak Şah İsmail ile ilişkileri anlatılıyor. Bunu yaparken roman çok boyutlu olarak kurgulanmış. Kamber, Aka Hasan, Hüseyin Can, Hasan Can... Bana Yavuz Sultan Selim'i de, gönlü ahuya düşmüş Selimî'yi de;
Şeyhlikten Şah olmuş, cihan hakimiyeti derdi ile gönül incisini er meydanında terk etmiş, Şah iken de hatalar eden Hataî olmuş Şah İsmail'i de;
Ömer'i yakmış, Sultan ile Şah'ı viran eylemiş, kelamlarına ilham olmuş Taçlı'yı da,
Meydanda aynı renk kanın birbirine karıştığı, aynı Allah Allah nidalarının iki farklı taraftan da duyulduğu Çaldıran Harbini de kendi gözlerinden anlattılar. Ben dinledim, onlar beni yaktı ...
Ahh!...dedim. Bin kere ahh! Bin kere vahh!
Hangi birine, kime nasıl yanayım?! Nasıl bir hal ki bu, nefesim düğüm düğüm oldu boğazımda, ne ağlayabiliyorum, ne konuşabiliyorum..
Dip not :kapaktaki resim ile ilgili, çocukluğumuzdan beri bize Yavuz diye aktarılan resim aslında Şah İsmail’e ait. Ve Çaldıran Savaşı'nın tarih derslerinde verilen yeri ve zamanı bilgisiden çok daha fazlası olduğunu öğreten kitap.
Sonuç olarak keyifle okuduğum bir kitap oldu. Ve beni bilmediğim bir konuda araştırma yapmaya yönlendirdi ve yeni şeyler öğrenmeme vesile oldu. Bir kitaptan daha ne isterim?. Okumayanlara şiddetle tavsiye olunur.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.