8/10
2026 37. kitabı
Uğultulu Tepeler’i bitirdiğimde düşündüğüm ilk şey, hep "ölümsüz bir aşk hikayesi" olarak pazarlanan bu eserin aslında içine tek bir "normal" insanın uğramadığı, herkesin birbirinin hayatını sistematik olarak mahvettiği bir patoloji laboratuvarı gibi olması oldu. Aşktan beklediğim şefkat, saygı, karşıdakini kabul, kendini kabul ve birbirini geliştirip olgunlaştırmak olunca, Uğultulu Tepeler’de benim beklediğim aşkın kırıntısı bile yoktu. Gotik bir roman olduğunu okumaya karar verdikten sonra öğrendim ve o kasvetli, toksik hava iliklerime işledi.
Kitabı okurken karakterlerin verdiği kararlara "saçma sapan" dememek elde değildi benim için. Ancak Emily Brontë, karakterlerini "gri" bile değil, çoğu zaman "kapkara" resmetmiş. Bu kitapta beyaz bir masumiyet aramak boşuna. Catherine ve Heathcliff, birbirini büyüten aşıklar değil; birbirini yiyip bitiren, bencillikleriyle çevrelerindeki her şeyi ateşe veren iki narsist figür. Edgar ve Isabella gibi "daha normal" dünyadan gelenlerin tek suçu ise, bu iki kasırganın çekim alanına girmekti.
Kitabın asıl başarısının insanların gizli arzu ve duygularının, bir çocuğun yetiştirilme tarzının, kuşaklararası travma aktarımının vs. gibi psikolojik gerçekleri çok iyi aktarıyor olmasıydı. Earnshawların kaotik ve sert evi ile Lintonların huzurlu ama kırılgan evi arasındaki çatışma, sadece mekanların değil, çocukların ruhlarının da savaşıydı. Heathcliff, kendisine yapılan zulmün aynısını Hareton’a uygularken; aslında mağdurun nasıl zalime dönüştüğünü ve travmanın nasıl bir miras gibi devredildiğini gösteriyor okuyucuya.
Hikayeyi bize anlatan Nelly hakkında da söylemek istediklerim var. Aslında göründüğü kadar masum bir gözlemci değil bu karakter bence. Olayların akışını manipüle eden, bilgiyi saklayan ve bazen de felaketi sadece "çekirdek çitleyerek" izleyen bir figür. Kimi zaman kadın karakterlere karşı gizli bir tiksinti beslediğini hissettiren tavırlarıyla Nelly, bu trajedinin gizli yönetmeni konumunda. Onun "Ben ne yapabilirdim ki?" savunmalarının altında, herkesin mahvoluşunu izlemekten alınan gizli bir haz yatıyor gibi. Resmen kaostan beslendi kitap boyunca.
Uğultulu Tepeler, akıcılığıyla sizi içine çeken ama bittiğinde zihninizde bir toz bulutu bırakan tekinsiz bir eser. Eğer bu kitaptan bir aşk hikayesi bekliyorsanız hayal kırıklığına uğrarsınız; ama insan ruhunun en karanlık, en bencil ve en hırçın taraflarını izlemek isterseniz, tam yerindesiniz. Takıntının ve intikam arayışının yıkıcı gücünü bu kadar dürüstçe anlatan başka bir eser sanırım yoktur.
Değinmeden geçemeyeceğim benim de doğum günüm olan 20 Mart'ın Catherine’in ölüm ve Cathy’nin doğum günüyle sembolleşen bir tarih olması benim için kitap adına unutulmaz bir detay olacak. Yazar tarafından kışın bitip bahara ulaşılmasına ramak kalan bu tarihin ölüm ve doğumun tarihi seçilmesi kesinlikle manidar.
·
129 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ne kadar güzel inceleme yazmışsınız. Tebrik ederim 🙏🌸 Yıllar oldu kitabi okuyalı ama o kadar zorlanmıştım ki okurken, boğulmuştum. Şimdi incelemenizi okuyunca bu hissimi çok daha iyi anlıyorum. Okuduğum zaman eserin neden bu kadar abartıldığını düşündüğümü hatırlıyorum buyuk ihtimalle yanlışım aşk klasiği beklemekti. Sizin incelemenizden sonra tekrar okuma isteği duydum. Kaleminize, yüreğinize sağlık bu kadar derinlemesine incelediğiniz icin kendi adıma teşekkür ederim. Bu arada benim doğum günüm de 20 mart. Ama eser o kadar aklimdan gitmiş ki eserde geçtiğini bile hatirlayamadim. Tekrar okumak farz oldu doğum tarihimiz hatrina bir anlami olsun eserin 🤭🧡
Neslihan
Gönderi Sahibi
Teşekkür ederim yorumunuz için. Çok sevindim sizde böyle bir duygu uyandırmasına. Demek doğumgünüdaşız 😁 şimdiden doğum günümüz de kutlu olsun o zaman 🤗
Neslihan
Gönderi Sahibi
Not: Hareton sana ayrı bir üzüldüm. Kitabın sonrasındaki o paralel evrende Cathy ile daha insani bir hayat yaşadığınızı varsayıyorum.
Neslihan
Gönderi Sahibi
Ay bilsem biraz daha geç başlar ve finalini bu tarihe denk getirirdim. Okurken şaşırmadım değil 😁