Merhabalar herkese,
"Eksilerek Çoğalmak" diye bir kitap okudum yakın zamanda, çok da sevdim. O kitapta Susan Sontag'tan ve bariz bir kitabından bahsediyordu. Ben de almışken seveceğime emin olarak gittim çoğu kitabını topladım, üzerine günlükleri olarak basılmış kitapların 2 cildini de aldım. Kitap okumak için sayılı dakikalarımın olduğu bu günlerde kıymetli(!) zamanımı ayırıp çapraz okuma için bu ilk günlüğe başladım.
Günlük tutmayı, yazı yazmayı, her çeşit kalemi ve kırtasiye malzemelerini çok seven biri olarak yazarların günlükleri olarak basılmış kitapları okumayı çok severim. Ama... İlk defa "bu ne böyle" diyerek okudum. İlk başlarda güzel alıntılar güzel fikir ve düşünceler yakaladım, çok hoşuma gitti ama çok kısa sürdü bu durum. Yahu olmaz olsun böyle günlük tutmak.
Sanki birilerinin o günlüğü okuyacağına emin, öyle pozlar kesmiş, öyle rollere girmiş, öyle zorlama şeyler yazmaya çalışmış ki... "Tamam en marjinal, en entelektüel, en farklı(!) sensin abla, en çok kitabı sen okuyorsun, en çılgın yazar sensin bi sakin ol," diye diye okudum.
Aldığım için romanlarına şans vereceğim ama şimdi değil, yazara çok sinir oldum uzun süre görmek istemiyorum. Oathbringer okumaya devam edeyim ben, çapraz okuma da neymiş ne gerek vardı şimdi...
Okuduğunuz için teşekkürler.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.