Bu kitabı bitirdiğimde damağımda acı bir tat belirdi. Niye olduğunu bilmesem de hissettirdiği tek his çaresizlikti. Çok da okumak istemedim o yüzden ama yine de devam ettim. Yalnızlığı sevmekle yalnızlığa mahkum olmak arasındaki farkı idrak ettirdi belki de. Çocukken size söylenen bir kelimenin, bir bakışın, bir davranışın yıllar sonraki tüm seçimlerinize sirayet etmesi, insanın kendi kuyruğunu kovalayan bir kedi gibi çaresizce çabalamasına sebep oluyor. En savunmasız olduğunuz anlarda içerisine itildiğiniz dünya, yaşamın taslağına dönüşüyor. Irmak zileli ile tanışma kitabım oldu, ancak okuruna bu duyguları ikinci kişinin kelimeleri üzerinden geçirebilmesi büyük yetenek olsa gerek. Yine de hayatınızın karanlık bir noktasında okumamanızı tavsiye ederim.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.