Gazoz Kapaklarının Peşinde, ilk bakışta ismiyle daha çok çocukluk hatıralarını ya da nostaljik bir hikâyeyi çağrıştırsa da okudukça bambaşka bir anlatıyla karşılaşılan bir eser. Kitap, aslında bir yayınevinin doğuşunu ve gelişme sürecini merkeze alan; yayıncılık dünyasının arka planını, karşılaşılan zorlukları ve bu yolculukta biriken hatıraları anlatan farklı bir metin sunuyor.
Yazar Ömer Yenici, bu hikâyeyi klasik bir roman kurgusuyla değil; hatıralar, gözlemler ve içten anlatılarla ilerleyen bir anlatı şeklinde kurmuş. Metin zaman zaman parçalı ilerliyormuş hissi verse de bu yapı, yayıncılık serüveninin küçük ayrıntılarla, biriken tecrübelerle ve insan hikâyeleriyle şekillendiğini gösteriyor.
Kitapta dikkat çeken bir başka yön ise anlatıcı meselesi. İlk başta anlatılanların doğrudan yazarın kendi hikâyesi olduğu düşünülse de ilerleyen sayfalarda anlatıcı ile yazar arasında bir mesafe olduğu fark ediliyor. Özellikle son bölümde anlatıcının Ömer Yenici’den ayrı bir kişi gibi söz etmesi, metnin anı ile kurgu arasında duran özgün bir anlatı tekniğiyle kurulduğunu gösteriyor.
Sonuç olarak bu eser; yalnızca bir yayınevinin hikâyesini değil, aynı zamanda kitapların, emeklerin ve yıllar içinde biriktirilen küçük ama değerli hatıraların peşinden gitmenin hikâyesini anlatıyor. İsminin ima ettiği “gazoz kapakları” da tam olarak bu küçük ama anlamlı birikimleri sembolize eden güzel bir metafor olarak metnin ruhuna eşlik ediyor.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.