Kitabı bitirdikten sonra bir de filmini izledim: The Beach. Açıkçası film beni biraz şaşırttı çünkü kitapla arasında oldukça ciddi farklar var. Film daha romantik ve maceracı bir tona sahipken, kitap çok daha karanlık ve psikolojik bir yere gidiyor. Bu yüzden bana göre romanın ruhunu anlamak için kitabı okumak şart.
Yazarı Alex Garland romanı henüz çok gençken yazmış (kendisi bir gezgin) ama buna rağmen kitap oldukça berrak bir fikre sahip. Garland bir röportajında romanın merkezindeki düşünceyi şöyle özetliyor: “İnsanlar cenneti değil, kaçışı romantize eder.” Kitabı bitirdiğimde bu cümlenin ne kadar doğru olduğunu düşündüm. Çünkü romandaki karakterler aslında bir cennet aramıyorlar daha çok bir hikayenin içinde olmayı, sıradışı bir deneyim yaşamayı arzuluyorlar.
Richard bana göre plajı gerçekten seven biri değil. Daha çok hikayenin kahramanı olma fikrini seviyor. Sürekli denenmemiş olanı denemek isteyen, adrenalin ve macera peşinde koşan biri. Bu yüzden plaj onun için bir amaç değil; daha çok bir sahne gibi. Filmde ise Richard karakteri biraz daha yumuşatılmış, daha sempatik ve klasik bir macera kahramanı gibi sunulmuş.
Duck karakteri ise bence romanın en trajik figürü. Daffy Duck plajın aslında bir ütopya olmadığını ilk fark eden kişi gibi geliyor bana. Başlangıçta herkesin büyülendiği o “gizli cennet” fikrinin altında aslında paranoya, yalnızlık ve dışlanma olduğunu görüyor. Bir anlamda diğerlerinden önce gerçeği fark ettiği için sistemin dışına düşüyor. Onun intiharı da bana göre romanın kırılma noktası. Sanki Garland daha baştan bize şunu söylüyor: Bu hikayenin sonu iyi bitmeyecek.
Sal karakteri ise başlı başına ayrı bir tartışma konusu. Sal ilk bakışta güçlü ve organize bir lider gibi görünse de aslında plajın diktatörü. Elbette plajın sır olarak kalması için bazı kurallar olması gerektiğini kabul ediyorum ama Sal zamanla ütopyayı korumak uğruna insanları feda edebilecek bir noktaya geliyor. Özellikle köpekbalığı saldırısından sonra yaralanan çocukların plajdan ayrılmasına izin vermemesi bana göre bunun en çarpıcı örneği. O noktada artık önemli olan insanların hayatı değil, plajın efsanesi oluyor.
Romanın bence en güçlü tarafı da burada yatıyor. Başlangıçta modern dünyadan kaçmak isteyen bir grup insanın kurduğu özgür topluluk zamanla küçük bir devlete dönüşüyor. Kurallar, hiyerarşi, dışlama ve güç ilişkileri ortaya çıkıyor. Yani insanlar modern dünyadan kaçtıklarını düşünürken aslında onun küçük bir kopyasını yaratıyorlar. Bu yüzden benim için plaj hiçbir zaman gerçek bir ütopya değildi. Baştan itibaren içinde bir çatlak vardı. Belki de Garland’ın anlatmak istediği şey tam olarak buydu: İnsan doğası değişmeden hiçbir yer gerçek bir cennete dönüşemez.
Sonuç olarak, sadece egzotik bir macera romanı değil. Turizm kültürü, kaçış arzusu, ütopya fikri ve insan doğası üzerine oldukça düşündüren bir hikaye. Film görsel olarak etkileyici olsa da kitabın karanlık ve psikolojik tarafını tam olarak yakalayamıyor. Bu yüzden bana göre asıl deneyim romanın kendisinde saklı.
·
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.