Konusu: Beliz adındaki başkarakterin, Yekta ile yaşadığı üç yıllık yıkıcı ayrılığın ardından, tek başına bir bebekle hayata tutunma mücadelesini ve geçmişin sırlarıyla yüzleşmesini okuyoruz.
Benim yorumum: Yazarın daha önce İzler Kalır serisini okuyup çok beğendiğimden bu seriye de bir şans vermek istedim ancak benim için hayal kırıklığıyla sonuçlandı. Kitabın yarısı Beliz'in "bebeğim de bebeğim" demesi ona gösterdiği sevgi ile geçiyordu. Gösterdiği sevgi sıkmadı, bunu sürekli ama sürekli yapması sıktı. Karakterler deseniz ergenlerden halliceydi. Mesela bebek olmasa ve yine lise kurgusu okusak çok absürt gelmezdi bu durum ama karakterler genç yetişkin olduğundan davranışları ergence geldi. Beliz'in Yektaya hamile haberini telefondan mesaj yoluyla vermesine, özellikle o yanıtları Yekta'nın attığına inanmasına şaştım kaldım. İlişkisi boyunca onu idare eden, alttan alan Yekta'ydı sonuçta. Bir de böylesine önemli bir haberi de telefondan vermezsin, küçük olsa neyse (Allahtan küçük değil). Benim kız kardeşim ile arkadaşım hiçbir şekilde birbirlerinden hazzetmezler ve benim kardeşim benim telefonumdan arkadaşımın kalbini kıracak bir şey yazsa hakaret etse arkadaşım o mesajları benim atmayacağımı bilir ve "tamam şimdi o telefonu ablana ver" diyecek kadar da zekidir ve beni iyi tanıyordur. Burda arkadaştan öte sevgili olan iki karakter okuyoruz ve Beliz'in Yektaya bu denli güvenmiyor olması da bu ilişkiyi toksik bir boyuta taşımıştı. Kurgunun yazım dili yerindeydi. Kendini tekrar eden sahneler de çok fazlaydı. Mesela Yekta kendini affettirmek için bir şey yaptığında Beliz'in kendi içindeki düşünceleri hep bi tekrar hâlindeydi. İkinci kitap için yazar zemini güzel kurmuş. İlerde çıtır-çerez bir kitap ararsam ikinci kitaba belki bir şans veririm.
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.