Ölümle yaşam arasında bir kütüphane var dediler…
Her ne kadar daha iyi hayatlar istesek de kök hayatımızdan kurtulamayız. Kabullenmeliyiz, ya da sevmeliyiz. Sevgi tüm kapalı kapıları açar. Bunu bilerek değil, yaşayarak öğreniriz belki de. Hayatımız dört dörtlük asla olamaz. Bize ihanet edenler olacaktır. Bizden nefret edenler… bizi çok sevenler olacaktır… bir hayatta bizden nefret edern birisi olduğu için o hayattan nefret mi etmemiz lazım? Yoksa olaylara sevgiyle ve pozitif bir şekilde bakarak bizi çok sevenleri de düşünmemiz mi lazım? Kesinlikle. Bana Gece Yarısı Kütüphanesi hayatı sevebilmeyi ve her türlü zorluklarla baş edebilmeyi öğretti. Paralel evrenlere inandığım sayılmaz fakat zaten hayatımızda da bir sürü hayat yaşıyoruz. Her insan, farklı bir deneyim. Her insan, bir üzüntü, bir nefret, bir mutluluk… her insan farklı bir hayat…
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.