“Yaşam belki de yarı yarıya düşle dolu olduğu için böylesine güzeldi.”
Cengiz Aytmatov’u okumak bozkırda yol almak gibi. Elveda Gülsarı ise bu yolda rüzgar gibi esti.
Eser yaşlı Tanabay ve atı Gülsarı’nın son yolculuğunu anlatsa da arka planda koca bir hikaye var. Gülsarı aslında Tanabay’ın gençliği, enerjisi ve sisteme olan inancıydı. Tanabay yaşlandıkça ve yoruldukça o inanç yavaş yavaş parçalandı. Gülsarı’nın her sendeleyişi Tanabay’ın umutlarından bir parça daha kopardı.
Aytmatov gösterişten uzak ama bir o kadar da sarsıcı bir dil kullanarak bizi bu iki karakterin iç hesaplaşmasına ortak etti. Bu hesaplaşma sadece bireysel değil; inandığı değerlerle, uğruna emek verdiği sistemle ve hayal kırıklıklarıyla yüzleşmesiydi.
Elveda Gülsarı sessiz bir veda hikayesiydi. Ne büyük kopuşlar ne de dramatik çığlıklar vardı. Yavaş yavaş sönen bir hayat ve tükenen bir inanç vardı. Romanın sonunda, başta esen o rüzgarın dindiğini hissettim.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.