Gece: "Öhm öhm ben birşey yaptım.": Öhm öhm ben birşey yaptım. Anahtarla kapıyı açmaya çalışıyordum. Biraz zaman geçtikten sonra fark ettim ki yanlış anahtarı yuvaya koymuşum. Yanlış olan bir şeyi açamazdınız. İlk elinize aldığınızda onun kapıyı açacağını zannedersiniz, ancak biraz zaman geçtikten sonra hatanın nerede olduğunu anlamaya çalışırsınız, sonra anlarsınız ki asıl hata o anahtardır. Doğru anahtarı bulup kapıyı açtım, arkamdan kapıyı kapatıp kilitledim ve ışıkları açtım. Karanlığı seviyor olmam, ömrüm boyunca karanlıkta kalacağım anlamına gelmezdi, değil mi? Ceketimi aynalı vestiyere asarken kendime baktım. Sonra şen bir kahkaha atarak, "İyi ki varım, bee! Şu tipin gülüşüne bakkkkk! Şuraya bir dipnot düşüyorum: kendisiyle konuşan insanlar deli değillerdir, kendisiyle konuşan insan hayata tutunmaya çalışan bir insandır." Birden kafama, gün boyunca vişneli meyve suyu hariç mideme bir şey girmediği aklıma geldi. Ellerimi yıkayıp, rahat edeceğim yıldız desenli pijama takımıma giydim, saçımı yamuk alttan bir topuz yaptım, kenarlardan iki tutam çıkarıp serbest bıraktım. Aynada kendime gülümseyerek, "Bugünü de belasız bitirmeyi başardın, kızım! Aferin sana, bugün de yaşamayı başardın!" diyerek kendimi tebrik ettikten sonra nihayet mutfağa gidebildim. Ne pişirseydim acaba? Akşam akşam yemek yersem midem ağrır mı ki? Yemese miydim? ... Evet, akşam acıkıp yersem kalori alır mıyım diyen tayfadan değil, mideme dokunur mu diyen tayfadanım! Buldum! Dolapta kornişon turşusu vardı ve evet, turşu yiyecektim. Mide ağrısını çekerdim, turşusuz bir hayat susuz bir hayattır. Buzdolabını açtım, belki Elif benim için bir şeyler bırakmıştır diye aramaya başladım ve bingo! Yoğurt kabı buldum. "İnşallah sarma vardır, amin!" diyerek kapağını açtım, çıkan yemek sarma olmasa da içli köfteydi, olsun, Elif'in elinden çıkmışsa yerdim. Suyu kaynattıp...

Öhm öhm ben birşey yaptım.

Anahtarla kapıyı açmaya çalışıyordum. Biraz zaman geçtikten sonra fark ettim ki yanlış anahtarı yuvaya koymuşum. Yanlış olan bir şeyi açamazdınız. İlk elinize aldığınızda onun kapıyı açacağını zannedersiniz, ancak biraz zaman geçtikten sonra hatanın nerede olduğunu anlamaya çalışırsınız, sonra anlarsınız ki asıl hata o anahtardır. Doğru anahtarı bulup kapıyı açtım, arkamdan kapıyı kapatıp kilitledim ve ışıkları açtım. Karanlığı seviyor olmam, ömrüm boyunca karanlıkta kalacağım anlamına gelmezdi, değil mi? Ceketimi aynalı vestiyere asarken kendime baktım. Sonra şen bir kahkaha atarak, "İyi ki varım, bee! Şu tipin gülüşüne bakkkkk! Şuraya bir dipnot düşüyorum: kendisiyle konuşan insanlar deli değillerdir, kendisiyle konuşan insan hayata tutunmaya çalışan bir insandır." Birden kafama, gün boyunca vişneli meyve suyu hariç mideme bir şey girmediği aklıma geldi. Ellerimi yıkayıp, rahat edeceğim yıldız desenli pijama takımıma giydim, saçımı yamuk alttan bir topuz yaptım, kenarlardan iki tutam çıkarıp serbest bıraktım. Aynada kendime gülümseyerek, "Bugünü de belasız bitirmeyi başardın, kızım! Aferin sana, bugün de yaşamayı başardın!" diyerek kendimi tebrik ettikten sonra nihayet mutfağa gidebildim. Ne pişirseydim acaba? Akşam akşam yemek yersem midem ağrır mı ki? Yemese miydim? ... Evet, akşam acıkıp yersem kalori alır mıyım diyen tayfadan değil, mideme dokunur mu diyen tayfadanım! Buldum! Dolapta kornişon turşusu vardı ve evet, turşu yiyecektim. Mide ağrısını çekerdim, turşusuz bir hayat susuz bir hayattır. Buzdolabını açtım, belki Elif benim için bir şeyler bırakmıştır diye aramaya başladım ve bingo! Yoğurt kabı buldum. "İnşallah sarma vardır, amin!" diyerek kapağını açtım, çıkan yemek sarma olmasa da içli köfteydi, olsun, Elif'in elinden çıkmışsa yerdim. Suyu kaynattıp sandalyeye oturdum, kornişon turşusu bana melül melül bakınca bende iki tane alıp yedim. Elif olsa, "Gece gece ne turşusu, salak! Mideni bozacaksın, doğru düzgün yemek ye, delirtme beni! Ponponlu kırmızı terliğimle döverim seni!" derdi. Diğer bacımız Sultan, rahat durmayıp bir kavgaya karışmış, grup araması yapıp bizi aramıştı. Benim işim olduğu için Elif temizliğe ara verip gitmek zorunda kalmıştı. Allah bilir şuan neredeler... Küçükken hep, aile sevgisi görmeyen çocukların hiç sevilmeyeceğini düşünürdüm, yanılmışım, bazen aynı kandan olmadığın insanlar kardeşin olabiliyordu. Su kaynamaya başlayınca içli köfteleri içine attım. Ev boştu, ama kafam doluydu. Ne çok düşünüyorum ben böyle... Benim aklım başka birinde olsa acaba ne olurdu? Sahiden... Bence düşünmeye bir ara vermeliyim, insanları düşünmekten kurtaran bir şey varsa o da kitap okumaktır, ama şuan kitap okuyamam. Bugün şarkı dinlemediğimi fark edince Spotify'dan çalma listeme girip rastgele birini açtım. Şarkı sesleri yükselmeye başlayınca, Elif'le almak için 9 ay beklediğimiz Pinterest'ten fırlamış olan tabağa içli köftelerini doldurmaya başladım, bir yandan da şarkıya eşlik ediyordum. Belki durup dururken, Belki hiç beklemezken, Bir sarılsan geçer, Yollarım dikenli, taşlı, ellerimde, Fotoğrafın, yüzünde aynı gülümseme, Sormadım neden sonumuz geldi böyle, Sahiden neden olmasını en çok istediğimiz bir şey olmuyordu? Neden sevgimizi yanlış insanlara sunuyorduk? Belki de bazı insanlara sevmek yasaklanmalıydı. Duygular oyuncak değildir, insan bedeninden yara aldığı zaman o yarayı kapatabilirdi, ama ruhundaki yarayı hiçbir şey kapatamazdı. Her şey yolundaymış, peki, Bu yalnızlık neden? Belki gitmek zorundaydın, fakat, Bu dünyaya bedel, Belki gelip geçerken, Belki yol üstündeyken, Bir kez uğrasan yeter, Gerçekten gelmesini istiyor muydum? Yoksa neden? Diye sormak mı istiyordum, bilmiyorum. Bir evet canımı acıtabilir, bir hayır da canımı acıtabilir, ama canımı en çok acıtan tek şey belirsizliklerdir. Ah, bu belirsizlikler insanı kahrediyor. Her şeyin mutlaka bir açıklaması vardır diye düşünüyorum, ama bir yanım her şeyin açıklaması olmaz, kötü olan kötüdür ve kötü olan onu kötü olduğu için yapar diyor.

Alıntı

··1 alıntı·

2.903 Gösterim

16 Yorum

Lütfen giriş yapınız.

Gece

Gönderi Sahibi

Ayyyyyytt maşallah banaa ddhdhhdhdhdh