Bahçıvan ve Ölüm beni derinden etkileyen, insanın kalbine dokunan bir kitaptı. Okurken beni büyüten dedemi hatırladım; sevgisini açıkça göstermese de torununa bambaşka bir yerden bağlanan o tanıdık duyguyu hissettim.
“Biraz daha yaşamak isterdim, şu çocuğun beni hatırlaması için…” cümlesi ise içimi parçaladı. Çünkü bazen bir insanın en büyük arzusu, sadece birinin kalbinde iz bırakabilmektir.