Ayfer Tunç, Annemin Uyurgezer Geceleri ile bizi Moda’da bir apartman dairesine; dört kuşak boyunca biriken anlatıların, sessizliklerin ve kırgınlıkların kalbine götürüyor. Profesör Şehnaz, annesi ve anneannesi... Hepsi ailenin "tek kızları", hepsi kendi dönemlerinin modern yüzleri. Ancak satır aralarında yazar, kadının toplumdaki yerinin yüzyıllar geçse de ne kadar benzer çıkmazlarda düğümlendiğini fısıldıyor.
Romanın en can alıcı noktası, Şehnaz’ın hocası "E." ile yaşadığı o tutkulu ama bir o kadar da yıkıcı hayranlık. Modern bir akademisyen olsanız bile, bazen hayranlık duyduğunuz bir "kayaya" çarpmayı kendiniz istersiniz. Tunç, bu karakter üzerinden o kadim erkek egemen zihniyetin en çağdaş maskelerin ardında bile nasıl maharetle saklandığını ve duyguları nasıl yönettiğini harika bir tahlille sunuyor.
Zaman değişiyor, roller değişiyor ama o "gönüllü teslimiyetin" ve manipülasyonun adı sadece şekil değiştiriyor.
Kitapta anneannenin Şehnaz’a verdiği o öğüt her şeyin özeti gibi: “Kendini sevmeyen hiç kimseyi sevemez... Önce kendini sevmeyi öğren.” Çünkü kendini sevmeyi unuttuğunda, aşk dediğin şey bir iyileşme değil; narsist bir kayaya çarpıp parçalanma hikayesine dönüşüyor.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.