Hayat çoğu zaman çözülecek bir şey değil,
yaşandıkça anlaşılmaya yaklaşan bir süreçtir.
Bazen Hayat, büyük sözler söyleyen bir kitap değil.
Zaten gücü de buradan geliyor:
hayatı olduğu gibi kabul etmeye çalışan bir metin.
Bu kitapta anlatılan şeyler “özel” değil.
Ama tam da bu yüzden tanıdık.
Bir düşünce, bir kırgınlık, bir yorgunluk…
Okurken bir noktada şunu fark ediyorsun:
bunlar başkasının değil, senin içinden geçen şeyler.
Sina Ergün, hayatı anlamlandırmaya çalışmıyor.
Onu çözmeye, toparlamaya ya da güzelleştirmeye de çalışmıyor.
Daha çok şunu yapıyor:
hayatın dağınıklığını olduğu gibi bırakıyor.
Kitap boyunca keskin yargılar yok.
“Doğru budur” diyen bir ton yok.
Bu yüzden metin didaktik durmuyor.
Aksine, sanki biri yanına oturmuş
ve düşüncelerini yüksek sesle söylüyormuş gibi ilerliyor.
En dikkat çeken taraf şu:
Bu kitap umut satmıyor.
Ama umutsuz da değil.
Daha gerçek bir yerde duruyor.
Hayatın bazen güzel, bazen yorucu, bazen de anlamsız olabileceğini
aynı anda kabul ediyor.
“Bazen” kelimesi kitabın anahtarı.
Çünkü burada hiçbir şey sürekli değil.
Ne mutluluk kalıcı, ne de sıkıntı.
Her şey gelip geçiyor.
Ama o geçiş anlarında insan kendine yaklaşıyor.
Dil sade.
Ama bu sadelik yüzeysel değil.
Cümleler kısa olabilir,
ama bıraktığı etki uzun sürüyor.
Okuyup geçmiyorsun;
bazı yerlerde durup düşünüyorsun.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.