Saç Örgüsü benim için sadece üç kadının hikâyesi değildi; üç farklı hayatın, üç ayrı coğrafyanın ama aynı direncin kitabıydı. Hindistan’da Smita, İtalya’da Giulia ve Kanada’da Sarah… Üçü birbirinden tamamen kopuk gibi ama aslında aynı yerden kırılan, aynı yerden yeniden ayağa kalkan kadınlar.
Smita’nın hikâyesi en ağır gelenlerden biriydi. İnsan doğduğu yerin kaderini ne kadar taşır, ne kadar kırabilir bunu düşündürdü bana. Onun çaresizliği değil, o çaresizliğin içinden çıkma çabası etkiledi. Kendi hayatını değil, kızının hayatını değiştirme isteği… Orada anneliğin başka bir boyutunu gördüm.
Giulia ise başka bir yerde duruyordu. Ailesinin yükünü omuzlamak zorunda kalan, kendi yolunu bulmaya çalışan bir kadın. Onun hikâyesinde daha çok “zorunluluk” vardı. Hayat bazen seni hazır olmadığın bir role itiyor ve sen ya batıyorsun ya yüzmeyi öğreniyorsun. Giulia yüzmeyi seçenlerden.
Ama açık konuşayım, benim için bu kitabın kalbi Sarah’tı. Diğer iki hikâyeyi de okudum ama Sarah’da durdum. Çünkü onu okurken dışarıdan bakmadım, içinde buldum kendimi. Güçlü görünen bir kadının aslında ne kadar yalnız olabileceğini, ayakta kalmaya çalışırken kendini nasıl ihmal ettiğini çok net hissettim. İş hayatında var olma çabası, güçlü görünme zorunluluğu, duygularını erteleme hali… Bunlar bana yabancı gelmedi.
Sarah’ın yaşadığı o kırılma anı… İnsan bazen en kontrol ettiğini sandığı yerde dağılıyor. Ve en acısı da şu: Hayat senden güçlü olmanı beklerken sen içten içe tükeniyorsun. Onun hikâyesi bana şunu düşündürdü: Güçlü olmak, her şeyi tek başına taşımak zorunda olmak değil. Ama biz çoğu zaman bunu karıştırıyoruz. En çok da şu his vurdu beni: İnsan bazen o kadar güçlü görünmeye alışıyor ki, kırıldığını bile kendine itiraf edemiyor. Sarah tam da böyleydi. Hastalığıyla bile savaşırken güçlü durmaya çalıştı. Ama aslında en çok yorulan da oydu. Çünkü hem hayatla hem kendisiyle mücadele ediyordu.
Onu okurken şunu fark ettim: Sağlık dediğimiz şey ne kadar kırılgan ve biz bunu ancak kaybetme ihtimaliyle yüzleşince anlıyoruz. Sarah’ın yaşadığı o içsel dönüşüm, hayatın neyin gerçekten önemli olduğunu zorla öğretmesi… Bunlar beni derinden etkiledi.
Kitap boyunca üç kadının hikâyesi ayrı ayrı ilerlese de sonunda birbirine dokunması bana şunu hissettirdi: Kadınların mücadelesi coğrafya değişse bile özü değişmiyor. Sadece şartlar farklı, yük aynı. Ve o yükün içinde yine de devam edebilmek… Asıl mesele bu.
Ben bu kitabı bitirdiğimde hikâyeyi değil, hisleri düşündüm. Özellikle Sarah… Onun üzerinden kendime baktım biraz. Belki de bu yüzden kitap bende iz bıraktı. Çünkü bazen bir karakteri okumazsın, onunla yüzleşirsin. Sarah’ın hayatı adeta yaşadıklarımı dışarıdan tekrardan okudum kendimi. Keyifli okumalar ️
·
483 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.