Yalnız çıktığınız bir yolculuğun devamında ne kadar kalabalıklaşabilirsiniz ?
Zeynep’te bu yolda tek başınaydı aslında. Ölümü bekleyen çaresiz ruhuna umut serpiştiren Vural’la yolları denk düşene dek. Yolculukları bir kurtuluş hikayesiyle başlasa da devamında işler bu şekilde kalmadı tabii ki.
Vural her şeyden önce Zeynep’e hayat oldu. Aile oldu. Yol oldu ve en sonunda yoldaş oldu.
Zeynep bu hikayede ona aile olanlarla birlikte büyüdü, hayatı öğrendi, bir kuş misali kafesini açtı ve özgürleşti. Sevdi, sevildi. Aile yokluğunu hissettirmeyecek aileye sahip oldu. Yaraları geçmese de kabuk bağladı, ufacık izler bıraktı, ama en sonunda unutuldu.
Hikayeyi okuduğumda bunlardan çok daha ötesini hissettim elbette. Fakat hikayede soru işareti olarak kalan kısımlar da oldu.
Öncelikle olay örgüsünü inceleyecek olursam yarım kalmışlığı bol bol hissettim. Bu yarım kalmışlık hissinin sebebinin ilk olarak serinin iki kitaba sığdırılması olduğunu düşündüm. Konu daraltılmak istenmiş de, boşluklar kalmış gibiydi. Hikayenin sonuna geldiğimde “Eeee devamını göremeyecek miyiz? Fazla hızlı bitmedi mi?” diye sorarken buldum kendimi. Zihnimde çözülmesi gereken olaylar öylece kaldı, artık hayal dünyamda tamamlarım :)
Karakterler açısından incelemek istersem de Zeynep’in acılarını net bir şekilde görürken, Vural’ın acılarını görmek için çok uzun bir süre bekledim ve beklememe değecek kadar duygu yüklü bir açıklama şahsen ben bulamadım. Daha dram yüklü bir karakter açılımı beklemiştim. Yan karakterlerden Tahir, Afra, Gül, Oğuz, Eser bunlar hakkında çok bir şey söyleyemiyorum çünkü ana karakterlerin mücadelesi net bir şekilde bitmedi ki, sıra bunlara gelsin :(
Kısacası konusunu beğenmek yeterli gelmedi ama okuma sıkıntısı çektiğim bu süreçte hızlı okumalık iki kitaplık bir seri oldu, iyi oldu :)
Tavsiye etmek konusunda emin değilim ama okumak isteyen arkadaşlara iyi okumalar :)
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.