Bugün kardeşim Fatih çok güzel bir söz paylaştı:
“Ziyaret etmek için eve değil de mezarlığa gidince anlıyorsun bazı şeyleri.”
Ne kadar doğru, ne kadar derin… Kalbimi bıraktım bu cümleye; öncesinde parçalanmış, parça parça olmuş kalbimi. Herkes ölüyor… Yetim kalanların bile yetim bıraktığını görüyorum. Hepimiz gideceğiz oraya.
Necip Fazıl Kısakürek’in ölüme dair güzellemesi geliyor aklıma:
“Ölüm güzel şey, budur perde ardından haber; güzel olmasaydı ölür müydü peygamber?”
Bu söz beni bir yere götürüyor ama Nazım’ın şu cümlesine erişemiyorum:
“En fazla bir yıl sürer 20. yüzyılda ölümün acısı.”
Hep bir şey eksik… O “hep” dediğim şeyin içi aslında merhamet kelimesiyle dolu. Ama etrafta kimse kalmadı; herkes kendi bencilliğinde, kendi dünyasında. Ne hâl anlatılır, ne hâl dinlenir.
- Kaffe ehli iman ve ehli İslam’ın ruhu için,
- Anne babamın ruhları için,
- Ahmet Mor hocamın ruhu için,
- Gözümü kapattığımda gözümde canlanan herkes için,
- Bilhassa Allah rızası için…
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.