Bu kitap… “iki farklı kitap” gibi aslında. Bir yanda potansiyeli çok yüksek, duygusal derinliği olabilecek bir hikâye var; diğer yanda ise o potansiyeli harcayan bir anlatım.
Önce iyi tarafından başlayayım çünkü tamamen kötü de değil. Beau karakteri gerçekten merak uyandıran bir karakterdi. Travmalı, savaş görmüş ama beklenenin aksine sert ve huysuz değil; aksine daha yumuşak, daha korumacı ve zaman zaman neşeli bir adam. Bu ters köşe hali aslında hoştu. Bailey’nin yanında kendini bırakabilmesi, onunla “rol yaparken bile gerçek hisler yaşaması” güzel bir dinamikti. Aralarındaki çekim de inkâr edilemez şekilde akıcıydı; zaten seni de okutan kısım biraz bu olmuş.
Ama… asıl problem de burada başlıyor.
Kitapta travma sonrası stres bozukluğu gibi çok güçlü bir konu var ama neredeyse yüzeysel geçiliyor. Beau’nun geçmişi iki kabusla geçiştirilecek bir şey değil. Okuyucu olarak insan ister istemez “bu adam ne yaşadı, nasıl etkiledi, neden böyle davranıyor?” diye derinleşmek istiyor. Ama yazar sanki bu duygusal derinlik yerine daha kolay olan yolu seçmiş.
Ve o yol da maalesef sürekli cinselliğe kayan diyaloglar…
Senin de dediğin gibi, bir noktadan sonra kitap neredeyse Bailey’nin merak ettiği şeyleri Beau’ya sormasından ibaret hale geliyor. Burada asıl sıkıntı “smut olması” değil çünkü artık romantik kitaplarda bu normal. Sorun, bunun hikâyenin önüne geçmesi. Karakter gelişimi, duygusal bağ, geçmiş travmalar… hepsi geri planda kalıyor.
Bailey karakteri de bu yüzden biraz dengesiz hissettiriyor. Bir sahnede olgun, ne istediğini bilen bir kadın; diğer sahnede ise gerçekten ergen gibi konuşan biri. Bu tutarsızlık karakterle bağ kurmayı zorlaştırıyor. Özellikle o “masum ama arsız” tavır, dozunda olsa sevimli olabilirdi ama burada fazlasıyla rahatsız edici bir noktaya gelmiş.
Yaş farkı konusu da ayrı bir mesele. 22-35 dinamiği doğru yazıldığında çok etkileyici olabilir ama burada o olgunluk farkı hissedilmiyor. Hatta yer yer tam tersi oluyor: Beau daha dengeliyken Bailey’nin davranışları ilişkiyi aşağı çekiyor.
Seri sonu kitabı olarak da beklentiyi karşılamaması çok anlaşılır. Çünkü insan ister istemez:
Aile bağlarının daha derin işlendiği sahneler
Beau’nun hikâyesine yakışır bir final
bekliyor. Aile sahnelerinin güzel olması ve Harvey gibi karakterlerin parlaması kitabın az sayıdaki artılarından biri.
Ama genel tabloya bakınca senin hissin çok net geçiyor: “Potansiyeli vardı ama harcanmış.”
Senin gibi seriyi seven ama bu kitapta hayal kırıklığı yaşayan biri için çok normal bir yorum bu.
Zamanla yakınlaşınca çiftimiz arasında ask doğmuştur.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.