Bugün sizlere duygu dolu bir şiir kitabı ile geldim. Ahmet Deniz Özgökçe’nin yazdığı “En İnsan Olmalarıyla.”
Bu kitapta şair, bizi zıt kutupların arasında mekik dokuyan samimi bir yolculuğuna çıkarıyor. Bir sayfada kalbinin “en sevdiği yerinden” nasıl eskidiğini, hipodrom yalnızlıklarını ve hayatın hırpalayan yanlarını anlatırken; bir diğer sayfada sisli denizlerin içinden çıkan masmavi bir aşkın afallatan güzelliğine sığınıyor. Özgökçe’nin dizelerinde hayatın hem o gri, hüzünlü “eskimişliği” hem de bir kadının gözlerinde anlam bulan “kâinatın tüm ışıltısı” yan yana duruyor.
“Gizemin Dili”ndeki o Mezopotamya’dan dünyaya açılan çaresizlik ile “Gözlerimde Tüten Yaşam Sendin” şiirindeki sonsuzluğa giden tren hayali aslında tek bir şeyi simgeliyor: İnsan olmanın her halini kabul etmek. Şair; köklerinden kopan anlamları yeniden bulmak için bizi çocuklarla gülmeye, yağmurların altında hürlüğün şarkısını söylemeye davet ediyor. Zira hepimiz, bir yanımızla o eskimiş kalbin yorgunluğunu taşırken bir yanımızla hala bizi hayata bağlayan o masmavi mucizeyi bekliyoruz. İyilikle ve kitapla kalın.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.