Bugün sizlere hüzünle harmanlanan bir kitapla geldim. @enesresul38 yazdığı “Bir Papatyanın Sessizliği”.
İnsan bazen tüm cümlelerini biriktirip birine sunmak istiyor ama aldığı karşılık sadece kocaman bir anlaşılmama duvarı oluyor. Kitap tam da bu noktada, o sessizliğin içindeki derin feryadı anlatıyor. Sayfaları çevirdikçe, aslında sevmenin birine sahip olmak değil, onu tüm gitmişliğine rağmen kalbin en özenli köşesinde yaşatmak olduğunu anlıyorsunuz.
“Sustum çünkü yoruldum” diyen o ses, aslında hepimizin bir dönem geçtiği o kırgın yolları temsil ediyor. Şair, duygularını “abartı” sananlara inat, sessizliğin en asil duruş olduğunu hatırlatıyor bize.
Bir papatyanın sadece açmak isteyişi gibi, karşılık beklemeden, sadece olduğu gibi sevmenin o saf ama hüzünlü hikayesini okuyoruz her mısrada. Kendi içine dönmek, orada birini sonsuza dek saklamak ve sessizce beklemek isteyen herkesin kalbine dokunabilecek bir liman bu eser. Yazarımızın yüreğine, emeğine sağlık. İyilikle ve kitapla kalın.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.