İnsan ne kadar güçlü olursa olsun,
kendi duygularının karmaşasında yolunu kaybedebilir.
Çılgın Orlando’nun ikinci kitabı, ilk bölümde kurulan dünyayı büyütmez;
onu daha da dağıtır.
Ariosto burada hikâyeyi ilerletmekten çok,
hikâyenin nasıl parçalanabileceğini gösterir.
Bu bölümde artık tek bir merkez yoktur.
Karakterler sürekli yer değiştirir,
hikâyeler yarıda kesilir,
okur bir anlatıdan diğerine sürüklenir.
Bu dağınıklık rastgele değil;
Ariosto’nun dünyasında düzenin kendisi zaten geçicidir.
İkinci kitapta aşk teması daha belirgin hâle gelir,
ama bu aşk idealize edilmez.
Tam tersine,
karakterleri yönsüzleştiren bir kuvvet olarak işlenir.
Aşk burada bir amaç değil;
insanı kendinden uzaklaştıran bir durumdur.
Şövalyelik ve kahramanlık da bu bölümde daha fazla sorgulanır.
Karakterler cesur olabilir, güçlü olabilir,
ama bu özellikler onları “tam” yapmaz.
Çünkü Ariosto’nun dünyasında en büyük çatışma dışarıda değil,
insanın kendi içindedir.
Anlatıcının sesi bu bölümde daha belirginleşir.
Ariosto sık sık okura döner,
hikâyeyi keser, yorum yapar.
Bu tavır, metni sürekli hatırlatır:
Bu bir destan değil,
destan fikriyle oynayan bir anlatıdır.
İkinci kitapta zaman ve mekân da net değildir.
Olaylar bir coğrafyaya ya da kronolojiye sıkı sıkıya bağlı kalmaz.
Bu da metni daha özgür ama aynı zamanda daha belirsiz kılar.
Okur yönünü kaybeder —
ve bu, metnin bilinçli etkisidir.
Ariosto’nun dili hâlâ ritmik ve zengindir,
ama bu bölümde ton daha ironik hissedilir.
Ciddiyet ile alay arasında gidip gelen bir anlatım vardır.
Bu da okuru sürekli uyanık tutar.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.