Persona 3: Gölge Asena Nişikli
Persona serisinin final kitabıyla geldim… ve ne yalan söyleyeyim, içimde hem büyük bir hayranlık hem de tatlı bir hüzün var. Çünkü Feray ve Hektor’a veda etmek hiç kolay olmadı.
Bu seri benim için sadece bir kurgu değildi; içinde gizem, sanat, zekice kurgulanmış oyunlar ve en önemlisi derin duygular vardı. Asena Nişikli gerçekten her detayı ince ince işlemiş. Özellikle bu kitapta kurduğu yapı… olayların birbirine bağlanışı, geçmişten gelen sırların tek tek açığa çıkması… gerçekten ustalık işi.
Final kitabında tempo hiç düşmüyor. Daha kitabın ortalarına gelmeden merak ettiğimiz birçok şey açıklığa kavuşuyor ama bu sefer de yeni sorular doğuyor. “Tamam şimdi çözüldü” diyorsun, hop yeni bir düğüm! Ve o düğümler… gerçekten ilk iki kitaba göre çok daha zor, daha karışık ve daha düşündürücüydü. Okurken bazı yerlerde durup “ben az önce ne okudum?” diye sindirmem gerekti. Çünkü bazı gerçekler… gerçekten insanın ağzını açık bırakacak türdendi.
Özellikle o kişinin yaptıklarının arkasındaki sebep… şok ediciydi. Ben genelde kolay kolay şaşırmam ama bu kitap beni birkaç kez ters köşe yaptı, hem de sağlam yaptı.
Hektor ve Feray… ahh nereden başlasam?
İkinci kitaptaki ayrılıktan sonra yeniden bir araya gelişleri o kadar güzeldi ki. Aralarındaki özlem, o bastırılmış duygular… ama en güzeli ne biliyor musun? Drama yerine iletişimi seçmeleri. Birbirlerine tavır almak yerine anlamaya çalışmaları. Bu detayı aşırı sevdim.
Hektor’un Feray’ı sevme şekli… gerçekten “kitap erkekleri neden gerçek değil?” dedirten cinsten. Yıllarca vazgeçmemesi, onu araması, hayallerini kendi hayali gibi sahiplenmesi… kalbimi bıraktım orada
Feray ise… zekasıyla yine hayran bıraktı. Bulmacaları çözme şekli, olaylara yaklaşımı… gerçekten güçlü bir kadın karakter nasıl yazılırın canlı örneği.
Ve Gece & Barlas…
Onların bağı bambaşka bir şey. O fotoğraf detayı, o küçük ama anlamlı anlar… “Yıldızların ışığı sönene dek” hissi resmen satırlardan taşıyor. Birbirlerine olan bağlılıkları o kadar gerçekti ki okurken içim ısındı.
Kitabın bir diğer en sevdiğim kısmı ise mekânlar ve atmosfer oldu. Roma, Venedik, Vatikan… o şehirlerde geçen sahneler o kadar iyi betimlenmiş ki kendimi gerçekten o sokaklarda gezer gibi hissettim. Gizem + tarih + sanat birleşimi bu seriyi zaten özel kılan şeylerden biri.
Ve final…
Gerçekten tahmin ettiğim şeyler vardı ama Asena yine de beni ters köşe yapmayı başardı. Son sayfalarda yaşadığım şok… uzun zamandır bir kitapta böyle hissetmemiştim. Her şey o kadar iyi bağlandı ki “işte bu!” dedim.
Kısacası;
Bu seri benim için unutulmazlar arasına girdi. Hem karakterleriyle, hem kurgusuyla, hem de verdiği hislerle… çok özel bir yer edindi.
Ve evet…
Gemino Gladis evreninden daha fazla karakter okumak istiyorum. Çünkü bu evrene doymak mümkün değil.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.