Bence Zaman Hızla Yaşlanıyor çok “sessiz ama ağır” bir kitap. Okurken insanı sarsan şey büyük olaylar değil, küçük ama geç kalınmış fark edişler.
En çok şu düşünce çarpıyor:
İnsan aslında bir anda yaşlanmıyor… ama fark etmeden hayat elinden kayıp gidiyor. Kitaptaki karakterler de tam olarak bunu yaşıyor. Hep bir şeyleri erteliyorlar—konuşulmamış duygular, söylenmemiş sözler, yaşanmamış aşklar… ve sonra dönüp baktıklarında geriye sadece “keşke” kalıyor.
Bence
Bu kitap biraz insanı rahatsız eder, çünkü kendini görürsün.
Ama aynı zamanda farkındalık verir: “Hâlâ zaman varken yaşa” der.
Yani aslında karamsar değil… gerçekçi.
İnsana hafif bir hüzün bırakıyor ama o hüzün kötü değil, daha çok düşündüren bir his.
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.