Aylin Balboa’nın kalemiyle bu kitabıyla tanıştım.
Kitap bana o kadar iyi geldi, aynı anda o kadar farklı duyguları bir arada yaşadım ve hissettim ki…Okurken hem yazarın diline hem de çok tanıdık bir
duygudan bahsederken araya sıkıştırdığı günlük hayatta daha önce duymadığım verdiği bilgilere hayran kaldım. Bence yazarın hem (kara) mizahi hem de içten ve derin bir anlatımı var. Ya insan ayrılık sonrası aşk acısı çeken bir kadının yazdıklarını okurken keyif alabilir mi? Alıyormuş. Ben de bu kitapla görmüş oldum. Bunda kesinlikle yazarın kendine özgü anlatımının büyük etkisi var.
Şöyle ki, bu kitap başlı başına sadece ayrılık ve sonrasında kadının duygu dünyası kitabı değil.
Büyük çoğunluğu bu eksende dönmesine rağmen sadece bunu okumuyoruz. Bu konu ekseninde; insan ilişkileri, içsel kişilik çatışmaları, depresyon,
hayatın anlamı, yalnızlık ve yabancılaşma gibi bir sürü konunun daha üstünde duruluyor. Ana karakter bunu zaten sohbet havasında yapıyor. Ben okurken sanki bir arkadaşımla karşılıklı oturmusum da hayat üzerine derin sohbetler ediyormuşum gibi hissettim.
Şunu da belirtmeliyim ki, Osman sen çok şanslıymışsın. Sana bu kadar değer veren, el üstünde tutan birini belli ki üzmüşsün. Sen kaybettin Osman. Sen bilirsin. Ama şunu da bil ki, mevzu hiçbir zaman tam anlamıyla sen olmadın Osman. Burda şunu demek istiyorum, kitapta kadın karakter (böyle hitap ediyorum çünkü ismi geçmiyor) sürekli dediklerini Osman’a hitaben söylüyormuş gibi görünse de, aslında bu yazılanlar bir yerde onun kendini keşfetme yolculuğu oluyor.
Sonlara doğru bir sayfada şöyle bir alıntı vardı “Sana yanarken kendimi ihmal etmişim resmen. Ama artık tarafıma yaptığım tüm ayıpları telafi ediyorum.Ben bu kadını yollarda bulmadım Osman.” Bu cümleler karakterin içsel yolculuğunun nasıl sağlıklı bir sona ulaştığını çok güzel özetliyor bence. Aslında önceki cümlede yanlış bir kullanım yapmışım. İçsel yolculuk hiçbir zaman sona ulaşmaz ki..Yazar da böyle diyor hatta. Kitapta ara ara vermek istenen mesaj bu.
Hayatta her şeyin bir sonu vardır, ama insanın kendiyle uğraşısının sonu kolay kolay gelmez…