Benim Ateşli Şeytanım Aurora Ascher
Bu seride üçüncü kitaba geldiğimde şunu fark ettim: ben bu evrene baya baya bağlanmışım. Ama dürüst olayım, bu kitap diğerlerinden biraz daha “tatlı” hissettirdi. Daha duygusal, daha içe işleyen bir hikâyeydi.
Meph… Ah Meph. İlk kitaplardan beri merak edilen o alaycı, her şeyi ti’ye alan, gülüşünün arkasına saklanan karakterin iç dünyasına girmek gerçekten etkileyiciydi. Dışarıdan baktığında umursamaz, hatta biraz “fazla rahat” biri gibi duruyor ama aslında içinde ciddi bir karanlık taşıyor. Ve bu karanlık, Iris’in yanında çatlamaya başlıyor. En sevdiğim şey de buydu zaten: Meph’in o maskesinin yavaş yavaş düşmesi.
İris ise tam anlamıyla güçlü ama yaralı bir karakter. Travmaları, kayıpları ve özellikle güven problemi o kadar gerçekçi yansıtılmış ki… Onu okurken “haklı” diyorsun. Şeytanlardan nefret etmesi, mesafeli durması, kalbini korumaya çalışması çok anlaşılır. Ama işte kalp bazen mantık dinlemiyor… Meph’le olan o itişmeli başlangıç, yavaş yavaş yerini çok güçlü bir çekime bırakıyor.
İkili arasındaki dinamik bence kitabın en güçlü yanı. Sürekli didişmeleri, laf sokmaları ama bir yandan da birbirlerini en iyi anlayan kişi olmaları… Hani şu “uyumsuz gibi görünen ama aslında tam birbirine uyan çift” vardır ya, tam olarak o hissi veriyorlar. Özellikle birlikte düşmana karşı durdukları sahnelerde o bağ çok net hissediliyor.
Kitabın bir diğer güzel yanı da romantizmin yanında aksiyonun ve karanlık atmosferin dengesi. Geçmişten gelen o düşman meselesi hikâyeye ciddi bir gerilim katıyor. Sadece aşk okumuyorsun; aynı zamanda intikam, yüzleşme ve içsel savaşlar da var. Bu da kitabı tek boyutlu olmaktan çıkarıyor.
Aurora Ascher’ın kalemine artık iyice alıştım diyebilirim. Mizahı hikâyeye yedirme şekli çok başarılı. En karanlık anlarda bile o küçük espriler, diyaloglar hikâyeyi boğmadan hafifletiyor. Akıcılık zaten başlı başına bir artı; kitap resmen kendi kendini okutuyor.
Şunu da özellikle söylemek lazım: Seri olmasına rağmen her kitap farklı bir çifti anlattığı için bağımsız okunabiliyor. Ama karakterleri önceden tanımak için sırayla okumak ayrı bir keyif katıyor.
Ben bu kitapta hem romantizmi hem karakter gelişimini daha yoğun hissettim. Meph’in dönüşümü ve Iris’in kabullenişi gerçekten güzel işlenmişti.
Eğer fantastik kurgu, özellikle de şeytanlar, cadılar ve karanlık romantizm seviyorsan bu seri tam senlik. Ve bence bu üçüncü kitap, serinin en “kalbe dokunan” hikâyelerinden biri.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.