Merhaba arkadaşlar serinin son kitabı Kazazede 4 yorumu ile geldim.
Üçüncü kitabın sonunu Özgür’ü şehit verip öyle kapatmıştık sayfayı… Bu kitapta ise sanki biz de o cenazenin içinde ve onlarla aynı acıları paylaşarak devam ediyoruz. Daha başında, ilk sayfalarda gözlerim doldu taştı. Duygular öyle bir geçiyorki okurken sadece okumuyorsun, yaşıyorsun resmen. Ve ben kendimi okurken gerçekten eksik hissettim, tıpkı Keleş timi gibi.
Bu kitapta en çok hissettiğim şey şu oldu: herkes çok yorgun. Ama buna rağmen kimse kimseyi bırakmıyor. Her birinin ayrı ayrı dağılmasını, sonra birbirlerine tutunmaya çalışmalarını okumak… gerçekten iç acıtıcıydı. Sanırım benim için serinin en zor kitabı buydu. İlk defa bu kadar kırıldık, bu kadar toparlanmakta zorlandık.
Turan ise… of, en çok o yaktı içimi. Özgür’ün gidişini kabullenemeyip suçu kendinde araması… o yükü tek başına taşıması… insanın içine oturuyor. Tek başına çıktığı o yolculukta aylarca hem geçmişinin hem de kaybının peşinden koştu. Kendinden verdi, sustu, eksildi… ama Sezin’i gördüğü an, sanki içindeki her şey bir anda sakinleşti.
Sekiz ay sonra tekrar bir araya gelmeleri… Onlarara okar iyi geldiki o kadar gerçekti ki. Abartı yoktu iki insanın birbirine sığınması gibi çok güzel ve özeldi
Keleş timi dağılmış olsada , yolları ayrılmış olsada… o bağ hâlâ aynıydı. Hatta belki de daha güçlü. Çünkü artık sadece bir tim değillerdi… birbirlerinin yarası, yuvası olmuşlardı.
Ve şimdi… her şey bitmiş derken, aslında asıl mesele başlıyor.
Çünkü bu kez savaş dışarıda değil… içlerinde.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.