Bu kitabı okurken gerçekten farklı bir şey hissettim… Sanki bir kitap okumuyordum da biri karşıma oturmuş, hiç saklamadan kalbini açıyordu. Yunus Özsan öyle süslü, ağır cümlelere kaçmamış; tam tersine sade, samimi ve doğrudan insanın içine işleyen bir dil kullanmış. Bazı satırlarda durup uzun uzun düşündüm, bazı yerlerde ise istemsizce “bunu ben de yaşadım” dedim.
Kitap genel olarak hüzün taşıyor ama o insanı boğan, karamsarlığa sürükleyen bir hüzün değil. Daha çok insanı kendi içine döndüren, yüzleştiren bir his… Yalnızlık, kırgınlık ve sevgi üzerine yazılanlar o kadar gerçek ki, okurken yabancılık çekmiyorsun.
En çok hoşuma giden yanı ise umudu tamamen kaybettirmemesi oldu. Kırık bir kalpten bahsederken bile satır aralarında bir toparlanma, bir yeniden ayağa kalkma hissi var. Kitap bittiğinde içimde garip bir hafiflik kaldı.
İmzalı kitabın için ayrıca teşekkür ederim dostum. Kalemin daim olsun, okurun bol olsun. Yolun açık, başarıların hep seninle olsun. Gerçekten gönül rahatlığıyla önerilecek bir kitap.
Yunus Özsan