SEYMA GENÇTURK-YEDİYÜZYETMİŞBİRİNCİ PERDE Romanın en güçlü yanlarından biri, olay örgüsünü sadece dışarıdan gelișen tesadüflerle değil, karakterlerin geçmişlerinden doğan sonuçlarla örmesi. Yiğit’in babasıyla ilgili karanlık gerçekler, annesinin taşıdığı acı, Mira ile Yiğit'in ilişkisine sızan tehditler, Asya'nın yalnızca bir yan karakter değil, bütün düğümü açan isimlerden biri hâline gelmesi; hikâyeyi sıradan bir gençlik romanı olmaktan çıkarıyor.Ortaya çıkan soy bağı, gizlenmiş geçmiş, kandırılma, intikam ve planlı yüzleşme çizgisi, romanın asıl amacının yalnızca bir duygusal ilişki anlatmak olmadığını gösteriyor. Hikâye boyunca yalnızca bir aşk ilişkisinin iniş çıkışlarını değil, aile bağlarının çürümesini, dostlukların sınanmasını, gerçeğin parça parça ortaya çıkmasını ve karakterlerin kendi kimlikleriyle sarsıcı biçimde yüzleşmesini görüyoruz. Özellikle CD, DNA testi geçmişte yaşanmış ölümler, saklanan akrabalık ilişkileri ve Asya Demiralp kimliği üzerinden gelen kırılmalar romanın gizem tarafını güçlendiriyor. Burada dikkat çeken şey, olayların tek tek şok etkisi yaratmasından cok, her yeni bilginin karakterlerin ruh hâlini biraz daha dağıtması. Yani romanın gerilimi yalnızca "olay" gerilim değil, aynı zamanda duygusal çöküş gerilimi Kitapta bir "perde' metaforu var ve bu metafor boşuna seçilmemiş. Karakterlerin hayatı sanki gerçekten bir sahne gibi kurulmus; herkes bir rol üstlenmis, bir seyleri saklamış, bir șeyleri bastırmış ve doğru an gelene kadar bu düzen korunmuş. Ama roman ilerledikçe bu perde açılıyor ve seyirlik gibi görünen her şeyin altında ağır bir gerçek yatıyor. Tam da bu yüzden kitabın adı, metnin ruhuyla uyumlu. "Yediyüzyetmişbirinci perde" ifadesi yalnızca romantik bir isim değil; aksine, gerçeğin çok uzun süre örtülmüs olduğunu ve açılan her veni
perdenin daha karanlık bir yüzü gösterdiğini hissettiriyor.
Olay örgüsünün dikkat çekici tarafı şu: Roman, sürekli büyük olay patlatmaktan çok, gerilimi bilginin dozu dozuna açılmasıyla kuruyor. Önce huzursuzluk geliyor, sonra şüphe, sonra açıklanamayan davranışlar, ardından bir belge, bir isim, bir konuşma, bir yüzleşme.. Bu zincirleme ilerleyiş, okura "şimdi ne olacak"hissini canlı tutuyor. Özellikle sonlara doğru Asya'nın anlattıklarıyla birlikte geçmişin gerçek yüzünün açılması, sadece karakterler için de3čil, okur icin de toparlayıcı bir kırılma yaratıyor. Çünkü o noktaya kadar dağınık görünen birçok duygusal ve davranışsa çatlak bir anda anlam kazanıyor.Mira, romanın duygusal merkezlerinden biri. o sadece sevilen ya da acı çeken kadın karakter değil; kırılmış, yorulmuş, sürekli sınanmış ve buna rağmen hâlâ duygusa olarak tutunmaya çalışan biri. Mira'nin en belirgin özeliği, yaşadığı şeyleri yalnızca dış dünyada değil, kendi içinde de büyütmesi. O, yaşadıklarını çok yoğun hisseden bir karakter. Bu yüzden hem sevgisi hem korkusu hem de kırgınlığı yüksek Mira'nın Yiğit'le kurduğu bağ, klasik bir romantik yakınlıktan daha karmaşık. Çünkü bu bağın içinde sevgi kadar güvensizlik, bağlılık kadar korku, umut kadar yorgunluk var. Mira karakteri roman boyunca şu soruyu taşıyor: "Birini sevmek, onun karanlık tarafını da taşımak zorunda kalmak mıdır?' Bu soru onun psikolojik ağırlığını artırıyor. Yiğit, romanın en karmaşık ve en tartışmalı karakteri. Çünkü onun etrafında hem mağduriyet hem suç hem sevgi hem de karanlık bir miras dolaşıyor. Babasıyla ilgili geçmiş, annesinin yaşadıkları, kendi öfke birikimi ve saklanan gerçekler düşünüldüğünde Yiğit tek boyutlu biri değil. O, yalnızca seven erkek figür olarak yazılmamış; geçmişiyle, ailesiyle ve kendi karanlığıyla boğuşan bir karakter olarak kurulmuş.Asya'nın romandak ağırlığı çok daha belirginleşiyor. O, yalnızca olay çıkaran ya da düğümü karıştıran biri değil; aksine, romanın gizem eksenini ayakta tutan karakterlerden biri. Asya'nın taşıdığı öfke, konuşma biçimi, tehditkâr varlığı ve sonunda ortaya sactığı gerçekler, onur basit bir "kötü karakter" olmadığını düşündürüyor. O daha çok, yıllarca birikmiş kırgınlığın ve bozulmuş adalet duygusunun bedene bürünmüş hâli gibi duruyor. Onun sertliği, yalnızca kötücüllükten değil; yaşadıkları, gördükleri ve içselleştirdiği karanlıktan geliyor gibi Asya karakteri romanda önemli çünkü o herkesin susarak korumaya çalıştığı düzeni bozuyor. Bir anlamda romanın vicdansız ama gerekli aynası gibi çalışıyor.
Yan karakterler burada sadece boşluk
doldurmuyor. Selin, Ateş, Batu ve Ozgür gibi isimler, romanın sosyal dokusunu kuruyor. Özellikle arkadaş çevresi gündelik konuşmalar, birlikte geçirilen sahneler ve aralardaki hafiflik, ana hikâyedeki karanlığı dengeleyen bir alan açıyor. Ancak bu karakterlerin işlevi yalnızca atmosfer kurmak değil; romanın "görünen hayat" ve "arka planda biriken felaket" arasındaki farkını hissettirmek Bir sofrada oturmak, oyun oynamak, sohbet etmek ya da günlük bir plan yapmak bile bu romanda tam anlamıyla rahatlatıcı olmuyor; çünkü okur bilir ki yüzeyin altında hâlâ patlamaya hazır bir şey vardır.Edebî açıdan bu romanın en baskın yönü, yüksek duygulu ve sahne sahne ilerleyen anlatımı. Metin, ağır sembolik va da fazlasıyla süslü bir di kurmaktan çok, karakterlerin duygusunu doğrudan aktarmayı amaçlıyor. Bu yüzden dil zaman zaman sert. zaman zaman çok içten, zaman zaman da yoğun biçimde dramatik. Özellikle diyaloglar üzerinden ilerleyen bölümler, romanı akıcı kılıyor. Okur kendini olayların dışından izleyen biri gibi değil, tam ortasında hissediyor. Romanın edebî derinliği daha çok şu noktada toplanıyor: Yazar, duyguyu sadece söylemiyor; onu davranışa, suskunluğa, taşkınlığa ve yüzleşmeye yayıyor. Yani karakterlerin iç dünyası yalnızca iç monologla verilmemiş; konuşma biçimleri, ani tepkileri, geri çekilmeleri ve yüzleşme anları da onların ruh hâlini taşıyor. Bu da metni canlı tutuyor.
Öte yandan objektif olmak gerekirse, romanın duygusal tonu oldukça yüksek. Bu, bazı okurlar icin çok etkileyici ve sürükleyici olabilir; bazı okurlar için ise zaman zaman fazla yoğun gelebilir. Fakat türü içinde bakıldığında bu yükseklik, romanın zayıflığı değil, tercih ettiği anlatım biçimi. Çünkü metin zaten sakin mesafeli ve minimal bir anlatı kurmak istemiyor; tam tersine, okuru duygusa fırtınanın içine cekmek istiyor. Bu roman okura sadece merak duygusu vermiyor Aynı anda birkaç duygu bırakıyor: huzursuzluk, kırgınlık, gerilim, öfke, acıma ve zaman zaman da umut. Okur karakterlerin başına gelenleri yalnızca izlemiyor; onların sıkışmıslığını da hissediyor. kitap, okura "ihanet" "aldatılmışlık" ve "kime güvenecegini bilememe" duygusunu güçlü bir şekilde yansıtıyor.
Yediyüzyetmişbirinci Perde, gençlik romanı gibi başlayan ama ilerledikçe aile sırları, travma, kimlik ve psikolojik gerilimle ağırlaşan bir kitap. En güçlü tarafı, sırlarını son ana kadar taşıması değil; bu sırların karakterlerin ruhunda çok önceden açtığı hasarı gösterebilmesi. Mira, Yiğit ve Asya başta olmak üzere karakterler tek cizgi üzerinde yürümüyor; hepsinin içinde hem kırılganlık hem öfke hem de taşıdığı bir karanlık var. Bu da romanı daha dikkat çekici kılıyor.Kısacası bu kitap, sadece bir aşkın hikâyesi değil; güvenin dağıldığı geçmişin geri döndüğü, kimliğin sarsıldığı ve sevginin karanlık tarafının görünür olduğu bir yüzleşme romanı.
··
115 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.