Açıkçası hayal kırıklığı oldu benim için bu kitap. Başlangıcından dolayı mutsuz son diye düşünmüştüm ki o daha çok yakışırdı bu kitaba. Ben en sonda Eyşanın Ömeri affetmesini değil kendine odaklanmasını okumayı daha çok isterdim. Ömeri affetmek yaptığı bir hata olarak canlanıyor benim gözümde. Çünkü Eyşan çok dedi benden sakladıkların var ben dinlerim söz sen yeterki anlat. Aslında verdiği söz o anı kapsıyordu, Ömer'in foyası ortaya çıkınca değil. Ama Ömer kalkıp da seni bu kadar seveceğimi düşünmedim diye bahane sundu. Peki gerçekten bu kadar sevmeseydi zaten çok da sevmemiştim gerçeği öğrense ne mi olur diyecekti. Benim gözümde Ömer korkak herifin teki ve Eyşanı asla hak etmiyor. Eyşan Ömeri affettiginde kitabın içine dalıp onu dövmek çok istedim. Karşısındaki adam eline milyon fırsat geçmesine rağmen kılını kıpırdamadan göz göre göre Eyşanı üzmeyi seçti. Asla düşünmedi nişanlı bir adamın sevgilisi olduğu duyulursa Eyşan ne hisseder diye. Orda burda gezip durdu. Peki madem inciyle aralarında bir şey yoktu da İnci Eyşanı Ömer konusunda neden uyardı. Sonradan gelip birde aralarını düzeltmeye çalıştı. Ömer de birden abiydi kardeş oldu. Uzun lafın kısası karakterler bana geçmedi. Gururlu bir Eyşan görmeyi, okumayı çok daha isterdim. Ömer'in hisleri benim gözümde bir hiçti. Keşke mutsuz sonla bitseydi ya da ikisi de apayrı yollarda gerçekten mutlu olsalardı. Böylesi daha iyii olurdu gibime geldi.