Çocuk yetiştirmeyi çoğu zaman bilgi, disiplin ve başarı üzerinden konuşuruz.
Oysa bu kitap bize çok daha sessiz ama çok daha güçlü bir alanı hatırlatıyor: duygular.
Bir çocuğun hayatında en çok zorlandığı şey çoğu zaman matematik ya da okul değildir;
anlaşılmadığını hissettiği anlardır.
Çünkü çocuklar duygularını yetişkinler gibi ifade edemez.
Bazen bağırarak, bazen inat ederek, bazen de öfkeyle anlatırlar iç dünyalarını.
Bu kitap tam da burada önemli bir kapı açıyor:
Çocuğun davranışına değil, duygusuna bakabilmek.
Bir çocuk öfkelendiğinde aslında çoğu zaman
kırılmış, hayal kırıklığına uğramış ya da görülmek istemiştir.
Ve belki ebeveynliğin en incelikli tarafı şudur:
Duyguyu görmek ama davranışa sınır koyabilmek.
“Öfkelenmen normal ama vuramazsın.”
Bu cümle bir çocuğa hem güven hem de yön verir.
Duygusal Zekâlı Çocuk bize şunu hatırlatıyor:
Çocukların güçlü bireyler olmasının yolu yalnızca zeki olmalarından değil,
duygularıyla ilişki kurabilmelerinden geçer.
Belki de çocuklara verebileceğimiz en kıymetli şey şudur:
Onların duygularını görmeye çalışan bir kalp.
Çünkü anlaşılmış bir çocuk, dünyayı daha güvenli bir yer olarak görür. Sizce hangisi daha önemli, akademik başarı mı ? Duygusal zeka mı ?
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.