Daha çok konuşacaktık, zamanımız vardı...
"Ruhun gerçekten karanlıklar içine düştüğü gecede saat daima sabahın üçüdür."
Fitzgerald
Sımsıcak ama yarım kalmış bir baba oğul hikayesi...
Kendimizden olan, kendimizden doğan, bize çok benzediğini düşündüğümüz veya her gün gördüğümüz, birlikte yaşadığımız, günler geceler geçirdiğimiz ve çok iyi tanıdığımızı düşündüğümüz çocuklarımızı, ebeveynlerimizi ne kadar tanıdığımızın hikayesi...
Belki de gördüklerimiz, duyduklarımız gördüğümüz ve duyduğumuz gibi değildir, ne dersiniz?
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.