Psikolojik gerilim türü kitaplardan beklediğimiz ilk şey daha ilk sayfadan bizi içine çekmesidir. Michael Hübner' in yazdığı Dürtü beklentimin üstünde bir kitap oldu. Kitabın sade bir dili vardı ama bu sadelik kitabı durağan yapmak yerine akıcılık kazandırmış. Beni ilk sayfalardan içine çekti ve her sayfayı "şimdi ne olacak"? diyerek okudum.
Yazar karakterlerin iç dünyasını, özellikle de ana karakterin kendi içinde yaşadığı çatışmayı başarılı bir şekilde yansıtmış. Bizde onunla birlikte sinirleniyor, üzülüyor ve bunu yapana karşı büyük bir nefret besleyip intikam almak istiyoruz. Ama burada aklıma herkesin böyle bir şeye cesaret edip edemeyeceği sorusu geliyor. Evet herkesin içinde karanlık bir tarafı olabilir, herkesin hayatında (bu ufak bir olay da olsa) intikam istediği bir an olmuştur. Yazarın deyimiyle içimizde bir "dürtü" oluşur. Fakat mükemmel bir hayata sahip birisi her ne kadar yaşadığı şeyler kolay olmasa da bir anda değişip kendi hayatının mahvolmasının sebebi tüm insanlarmış gibi davranıp herkesten intikam almak isteyebilir mi? Bu bana biraz saçma geliyor. Etrafta çok fazla zorba insan var ve bazen gereksiz yere eleştiriliyoruz. Bu durumda hepimiz kitapta da olduğu gibi oyunlar mı oynamalıyız. Herkesin içinde karanlık bir tarafı olduğuna inanıyorum ama bunun sanki çıkmaya bahane arıyormuş gibi hazırda olduğunu da düşünmüyorum. Çocukken yaşadığın sadece bir anı seni psikolojisi bozuk biri haline getiremez. Bu yüzden sonu biraz aceleye getirilmiş gibiydi ya da yazar şaşırtmak istediği için bana biraz saçma geldi sanırım.
Toparlayacak olursam Dürtü heyecanlı ve gerilimi bol olan akıcı bir kitap. Sıkılmadan kısa sürede bitirebilirsiniz. Sonunun aceleye getirilmiş gibi olması dışında beni rahatsız eden bir şey yoktu. Bence bir şans verebilirsiniz.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.