Davetiye Vi Keeland
“Aşk bazen gün gibi ortadadır. Bazen de…”
Tam bir “Ben bunu niye bu kadar keyifle okudum?” kitabıydı
Stella’yla başlıyoruz. Koku konusunda inanılmaz yetenekli, kimyager, parfümör, kendi işini kurma hayali olan güçlü bir kadın. Ama hayat? Hayat Stella’ya resmen “sabır testi” yapıyor. Eski nişanlısı tarafından kazıklanmış, parasız kalmış, üstüne ev arkadaşı kirayı Stella’nın üstüne yıkıp kaçmış. Yetmemiş birkaç eşyasını da götürmüş. Gerçekten bu noktada Stella’nın sinir katsayısı benimkine eşitlendi.
Tam bu kaosun ortasında posta kutusunda lüks bir düğün davetiyesi buluyor. Ama davetiye ona değil, kaçan ev arkadaşına ait. Ve düğün nerede? Stella’nın hayran olduğu o görkemli mekânda. “Evren bana bunu borçlu” deyip en yakın arkadaşı Fisher’la düğüne gitmeleri… işte olay burada başlıyor.
Ve Hudson Rothschild…
Hudson tam o klasik Vi Keeland erkeği. Karizmatik, zengin, hafif ukala, özgüvenli ama altında travmaları olan tiplerden. İlk karşılaşmaları aşırı iyiydi. Aralarındaki elektrik gerçekten hissediliyor. Stella’nın içkilerin kokusundan ne olduğunu ayırt etmesi Hudson’un dikkatini çekiyor ve ben o an “Tamam, bu iş bitti” dedim.
Ama tabii Stella kendini gerçek adıyla tanıtmıyor. Sahte isim. Çünkü davetli değil. Ve Hudson’ın düğünün gelininin abisi olduğunu öğrenmesi… o sahnede Stella adına yerin dibine girdim. Rezil olma seviyesi maksimumdu.
Sonrasında olaylar gelişiyor, Stella özür dilemeye çalışıyor, Hudson’ın kardeşi Olivia’ya kendi yaptığı parfümlerden gönderiyor ve bir anda kendini Hudson’ın da içinde olduğu şirkette çalışırken buluyor. İşte buradan sonra hem romantizm hem gerilim hem de “Hudson sen ne yapıyorsun ya?” anları başlıyor.
Şimdi dürüst olacağım.
Hudson sevgili olduktan sonra bazı anlarda gerçekten sinir bozucuydu. Eski eş muhabbetleri, Stella’nın da eski nişanlısını araya sıkıştırması… Yani kim yeni ilişkisinin ortasında sürekli eskileri konuşur? Oturun terapiye gidin ama birbirinizi yemeyin
Bir de şu emir kipli konuşmalar… “Çıplak kal.” “Hadi.” falan. Tamam çekici olmaya çalışıyorsun ama bir sakin ol be adam. Orada biraz göz devirdim açıkçası.
Ama…
Hudson’ın babasının gülüşünü ses dalgası şeklinde dövme yaptırmış olması? İşte o detay kalbimi yumuşattı. O küçük duygusal anlar karakteri daha derin yaptı.
Stella’yı ise gerçekten çok sevdim. Güçlü, ayakta durmaya çalışan, zekâsını kullanan bir kadın. Hayalleri için çabalıyor. Kendi işini kurma mücadelesi çok güzeldi. Parfüm dünyasıyla ilgili detaylar kitaba farklı bir hava katmış. O “imza kokunuz” fikri çok hoştu.
Ve Fisher!
Arkadaşlar Fisher’a bayıldım. Stella’yla olan kardeş gibi ilişkileri, enerjisi, zekâsı… Yan karakter ama sahne çaldı resmen. Böyle dostlukları okumayı çok seviyorum.
Kitapta enemies to lovers havası var ama tam düşman değiller. Daha çok yanlış anlaşılma + yoğun çekim diyelim. Smut sahneler var ama kitap tamamen ondan ibaret değil. Romantizm, mizah ve gizem dengeli ilerliyor.
Gelelim sona…
SON KISIMDAKİ O TERS KÖŞE.
Gerçekten beklemiyordum. Bir an durdum ve “Pardon?!” dedim. O sır ortaya çıktığında hikâye başka bir boyuta geçti. Ama yazar bunu aşırı dram kasmadan toparlamış. Bu kısmı özellikle sevdim çünkü ben de senin gibi fazla dramdan hoşlanmıyorum.
Eğlenceli, seksi ama abartı değil, güçlü kadın karakterli, hafif gizemli, romantik komedi tadında
Okurken yüzümde sürekli hafif bir gülümseme vardı. Böyle kahvenle, battaniyeyle, kafanı dağıtmalık bir kitap.
Hudson’a bazen sinirlendim mi? Evet.
Stella’yı bazı şeyleri uzattığı için dürtmek istedim mi? Evet.
Ama yine de bu hikâyeyi sevdim mi? Kesinlikle evet.
Bazen gerçekten ağır dram değil, kalbini hafifçe ısıtan bir aşk hikâyesi yeterli oluyor. Bu kitap da tam olarak o hissi verdi
·
86 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.