Bazı hikâyeler vardır; bittiğinde kitap kapanır ama içindeki duygular kapanmaz…
Ayten Uzun’un Tepedeki Pelit Ağacı tam olarak böyle bir roman.
Bu kitap, sadece bir hikâye anlatmıyor; aynı zamanda insanın geçmişiyle, kökleriyle ve içindeki çocukla yüzleşmesini anlatıyor. Sayfalar ilerledikçe şunu fark ediyorsunuz: Bir ailenin içinde yıllarca konuşulmayan, üstü örtülen duygular aslında sessizce büyümeye devam ediyor.
Romanın merkezinde geçmişin izlerini taşıyan karakterler var. Her biri kendi yarasını, kendi sessizliğini içinde saklıyor. Ve tam da burada sembolik bir anlam taşıyan tepedeki pelit ağacı devreye giriyor. Sanki yıllardır saklanan hikâyelerin sessiz tanığı gibi…
Kitabı okurken en çok düşündüğüm şey şuydu:
Bazen insan büyür ama içindeki çocuk aynı yerde kalır. Ve iyileşmek, o çocuğun sesini duymakla başlar.
Ayten Uzun’un dili sade ama duygusu güçlü. Abartıya kaçmadan, insanın kalbine dokunan bir anlatımı var. Özellikle aile bağları, çocukluk anıları ve geçmişle yüzleşme temalarını sevenler için etkileyici bir okuma.
Bu kitap bana şu soruyu bıraktı:
İnsan gerçekten geçmişinden ne kadar uzaklaşabilir?
Okuyan varsa yorumlarda buluşalım.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.