“İnsan değil mi efendim, elbette elemi de olur kederi de.”
Türk edebiyatının ilk polisiye romanı olan Esrar-ı Cinayat, beni sadece bir suç dosyasının içine çekmekle kalmadı; adeta bir zaman makinesine bindirip 19. yüzyılın atmosferine götürdü. Ahmet Mithat Efendi’nin kendine has anlatım tarzıyla da akıp giden bir roman oldu.
Cinayetin adım adım çözülmesi merak duygusunu taze tuttu. Olayların çözülme süreci ilgi çekici olsa da yazarın yer yer yaptığı uzun ve detaylı açıklamalar anlatımın akıcılığını biraz yavaşlatmıştı. Ancak bu durumu, yazarın dönemin toplumsal koşulları gereği halkı bilgilendirme amacını göz önüne alarak değerlendirdiğimizde, bu ağırlaşan tempo biraz daha anlam kazandı.
Eser sürükleyici bir polisiye romanı olarak değil de Türk edebiyatının bu türdeki ilk örneği olarak değerlendirilmelidir. Günümüzün hızlı tempolu romanlarıyla kıyaslandığında durağan gelebilir fakat sunduğu farklı okuma deneyimiyle keyifli bir eserdi.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.