Bilge Kızlar okuduğum en eğlenceli feminist metinlerden biri. Dora ve Nora kardeşlerin sahne gösterileri gibi, hareketli, coşkulu, her türlü olumsuzluğu dönüştüren bir roman.
Karmaşık aile geçmişini ve olaylar silsilesinin anlatıcısı ikizlerden Dora. Bunu da 75 yaşında, kendi doğum günlerinde ve babalarının da yüzüncü yaş gününde yapmaya başlıyor. İlk sayfalardan, ataerkil düzene meydan okuyor Carter; yaşlı, gayrimeşru, bir revü dansçısı olan kadın anlatıcımızı merkeze koyarak döneminin en iyi Shakespeare oyuncusu yüksek kültürden babasını geri plana atıyor. Dora’nın yanında da hayatı boyunca hep yan yana durduğu, hiç kıskançlık, haset gibi duygular beslemediği ikisi Nora var.
Aslında çok acıklı olabilecek hayatlarını toplumun çok önem verdiği aile kurumu, soy bağları, para gibi unsurları ciddiye almadan kadınlıklarıyla barışık, neşeli bir anlatıya çeviriyor Dora. Hiç eksik etmedikleri makyajları, ojeleri onların savaş boyaları. Babalarının yüzüncü doğum gününe bile tam tekmil hazırlanırlar. Ama Dora’nın da dediği gibi “çıtır kızlar gibi giyinip kuşandıkları halde yaşları ve cinsiyetleri yine de onları görünmez kılar”. Böyle bir günde bunu tabii ki sineye çeker kızlar ve yüz yaşında babaları nihayet bir baba olarak sarılır.
Kitap boyunca “meşruluk” kavramı sorgulanıyor. Gayrimeşru ikizleri babaları kabul etmezken dünyaya kendi ikizini, kızların amcasını babaları olarak tanıtıyor. Soy bağları o kadar karmaşık bir hâl alıyor ki nihayetinde, kim kimin annesi-babası her şey belirsiz bir hâl alıyor, anlamsızlaşıyor. Meşru ailenin soyadı Hazard ile gayrimeşru kızların soyadı Chance bile aradaki farka ironik bir şekilde dikkat çekiyor. Soy bağı karmaşasının yanında kültür, sınıf ve cinsiyet çatışmaları da sürüp gidiyor.
Anlatım yer yer büyükü gerçekçi bir hâl alıyor. Özellikle kızların amcası Perry karakterinin zaman zaman ortadan kaybolduğunda Yüzyıllık Yalnızlık’a gittiğini duysam hiç şaşırmam.
Pek çok edebi ve diğer sanat dallarından eserlere özellikle de Shakespeare’e göndermeler var. Hepsini yakalamam mümkün olmasa da açıklayıcı dipnotlar bu konuda çok yardımcı oldu. Sonda yer alan karakter listesi de karmaşık ilişkiler ağında okuyucuya yol gösteriyor.
Tüm bu kaosun, kırgınlıkların, coşkunun, sorgulamaların ortasında romanın özünü kızlar birkaç kez söylüyor: “Dans etmek ve şarkı söylemek ne büyük mutluluk.”
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.