Açıkçası bu kitabı okurken en çok hissettiğim şey huzursuzluktu. Daha başından itibaren her şeyin yolunda gitmeyeceğini anlıyorsun. George ve Lennie’nin o küçük çiftlik hayali bana bir yandan çok sıcak geldi ama bir yandan da “bu kadar güzel bir şey gerçek olabilir mi?” diye sürekli düşündüm. Çünkü daha ilk sayfalardan şunu hissettim: Bu hayal biraz fazla güzel… ve muhtemelen o kadar kolay gerçekleşmeyecek. Sanki umutla gerçeklik arasında sıkışmış bir hikâye okuyormuşum gibi hissettim.
Bir de şu var: Kitap sadece iki arkadaşın hikâyesi değil. Arka planda sürekli bir yalnızlık hissi var. Çiftlikteki diğer karakterlere baktıkça herkesin aslında bir şekilde yalnız olduğunu fark ediyorsunuz. Kitapta yalnızlık bence sadece bir tema değil, kitabın neredeyse görünmeyen ana karakteri gibiydi.
Ben okurken en çok şunu hissettim: Bu kitapta herkes bir şekilde “görülmek” istiyor ama kimse gerçekten görülmüyor. George ve Lennie’nin ilişkisi bu yüzden bu kadar özel geliyor, çünkü o dünyada birbirine gerçekten temas edebilen tek bağ neredeyse onlarınki. Ama ironik olan şu ki, o bağ bile tam anlamıyla eşit değil. George bir nevi yalnızlığını Lennie’ye bakarak bastırıyor, Lennie ise zaten kendi dünyasında yarı izole yaşıyor. Yani aslında onlar bile tamamen yalnızlıktan kurtulamıyor. Bu bana şunu düşündürdü: Yalnızlık her zaman tek başına olmak değil, anlaşılmamak ve bağ kuramamak…
Mutlaka şans verilmeli…
·
101 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.