Ben Beni Çok İhmal Ettim, bireyin kendisiyle kurduğu ilişkiyi merkeze alan içsel bir yolculuk.
İnsan, başkalarını önemserken çoğu zaman kendisini ihmal eder. “Önce ben varsam, gerisi bir şekilde yolunu bulur.” Bu yaklaşım, kitabın hem felsefi hem de duygusal omurgasını oluşturur. Yazar, bireyin kendi ihtiyaçlarını sürekli ertelemesini eleştirirken, okuyucuya “kendine dönme” çağrısı yapar. Kitap bir olay örgüsünden çok, parçalı denemelerden oluşur. Kitapta en güçlü duygulardan biri “yarım kalmışlık”tır. Yazar, başarıya ulaşsa bile insanın kendisini ihmal ettiğinde mutlu olamayacağını savunur. Yazar karamsarlıkta kalmaz, aksine insanın ne kadar geç olursa olsun kendine dönebileceğini anlatır. Onur Kankaya’nın dili sade, akıcı, okuyucuya doğrudan hitap ediyor. Ancak kitabın tek tema üzerinde yoğunlaşması çok fazla tekrara düşmesine neden olmuştur. Eserin felsefi derinlikten uzak olup -yeni bir şey söylemeyip- sadece duygusal yoğunluk üzerinde ilerlemesi; yazarın sürekli geçmişinde yaptığı hatalardan şikayet etmesi, insanlara olan güvenini kaybetmesi, kırgınlığı, küskünlüğü çok yoğun bir şekilde hissedilir. Bunun üzerine yazar başkaları için değil kendin için bir şeyler yapmanı salık verir. Ancak bunu abartarak sürekli kendini önde tutmak fikri, egosu yüksek kişiler açısından fırsat olarak görülebilir.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.