Batı Kültürün vatanı ,Doğu İrfanın
Yüksek memur Bir baba. Meriç kıyısından hatay'a intikal. On numara gözlükle kitaplarla dost çevreyle uyumsuz arkadaşsız kitap aşığı bir çocuk Luk.
Çocukluk ve gençlik yıllarında Marksist ve sosyolist bir ideoloji sahibi. Elazığ ve Hatay'da öğretmenlik. Kısa süreli hapislik. Çeviri çalışmaları maddi zorluklar edebiyat fakültesinde hocalık evde derin sohbet halkaları. Her daim yanında bulduğu Fevziye hanım'la evlilik.
Görme yetisini tamamen kaybetme Paris'te sonuçsuz ameliyat sonrası içine tamamen kapanıklık ve kabulde zorlanma.
Eşinin okuması ifadeleri yerine yazmasıyla eserler yazması ve yayınlatmadaki çektiği sıkıntılar umutsuzluklar.
İntelejia adını verdiği köksüz Aydın tipi sağ sol fark etmez tarihten ve kökünden habersiz batının tüm hastalıklarına ithala hazır memur şirket diye ifade ettiği tahammülde güçlendiği sözüm ona Aydın tipinden muzdarip. Kamus namustur ifadesi ile bilinçsiz batılılaşma teslimiyetine isyan.
Hint kültürünü derinlemesine araştırma sonucunda; ütopik solist hedeflere Osmanlı'nın uygulamalı tarihiyle ulaştığını görmesi.
Resimin dini haline getirilmiş kemalizme olan eleştirileri sürekli önünü kesmiştir. Her kesimden dinleyicileri sohbet çevresi olsa da İslami çevre ile tanıştıktan sonra o dönemini ustalık çağı olarak görür.
En değerli eserlerini bu ustalık döneminde verdiğini ifade ediyor said Nursi ve nurcularla ilgili olumlu görüşler ifade ediyor.
" Karanlığa o kadar alışmışız ki her aydınlığı yangın sanıyoruz"
diyerek fikirlere karşı olmayı kabul etmiyor.
Batıyı kuru kültürün merhametsizlik kaypaklık karanlık samimiyetsiz ,doğuyu ise edebi ahlaki vicdani ifade eden İrfan merkez olarak görüyor.
Eşini kaybettikten sonra sağlığı daha da bozuluyor hayatımın sonuna doğru yatağa mahkum olsa da kızı Ümit Meriç tarafından ihtimamla bakılıyor ve 1987 haziran'ında 70 yaşında hayata imanlı bir şekilde veda ediyor.
İnsan ancak unutulunca ölür dediğinden arkasından ölümsüz eserler bırakıyor.
Allah rahmet eylesin.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.